เซิ่งเซี่ยคิดพลางดวงตาเป็นประกาย
ถ้าเธอหาซื้อเมล็ดฝ้ายได้ แล้วปลูกฝ้ายเพิ่มในมิติส่วนตัว ต่อไปก็จะมีใช้มากเท่าที่ต้องการ ใช้แล้วนุ่มสบาย ไม่ต้องเสียดายด้วย
เธอจดเรื่องนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ
หลังดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง เซิ่งเซี่ยก็กลับไปยังแปลงทดลองอีกครั้ง
เมื่อเห็นต้นกล้าเขียวอ่อน เธอก็อดเผยรอยยินดีในดวงตาไม่ได้
เธอเงยหน้ามองทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
แล้วตั้งปณิธานในใจอย่างเงียบงันว่า
สักวันหนึ่ง ฉันจะเปลี่ยนทะเลทรายให้กลายเป็นโอเอซิส ให้ไม่มีพายุทรายอีกต่อไป!
ถ้าปีเดียวไม่สำเร็จ ก็สองปี!
ถ้าสองปีไม่สำเร็จ ก็สิบปี!
เธอประคองทรายละเอียดไว้ในมือ แล้วทอดถอนใจเล็กน้อย
เม็ดทรายเล็กจ้อยเหล่านั้นอ่อนแอเหลือเกิน แต่กลับเอาชนะผู้คนมากมายบนโลกได้
ทว่าเม็ดทรายเหล่านั้นกลับเอาชนะความกล้าหาญและความเชื่อมั่นของคนไม่ได้
เธอก้มลงตรวจดูว่าต้นกล้ายังรอดอยู่หรือไม่ พร้อมจดสภาพดินลงในสมุดไปด้วย
ไม่ไกลนัก จ้าวไคซานกับเจียงหนิงมองมาทางนี้ แววตาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
จ้าวไคซานเพิ่งทำงานเสร็จเหมือนกัน ทั้งตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่น ดูราวกับเพิ่งคลานออกมาจากหลุมทราย
เขายิ้มพลางพยักหน้า แล้วเอ่ยอย่างมั่นใจว่า
“ผมว่าแผนของสหายเซิ่งเซี่ยต้องสำเร็จแน่ ไม่แน่อาจได้ชิงรางวัล ‘บุคคลดีเด่นด้านเทคนิคการปรับปรุงพื้นที่ทะเลทราย’ ด้วยนะ!”
“เซิ่งเซี่ยตั้งใจทำงาน พื้นฐานก็แน่น ดูออกเลยว่าเธออยากเปลี่ยนทะเลทรายให้กลายเป็นโอเอซิสจริง ๆ” เจียงหนิงถอนใจ “เธอทำอะไรเป็นขั้นเป็นตอน หัวสมองเป็นระเบียบจริง ๆ”
“สหายดี ๆ แบบนี้ ไม่ต้องรอให้พ้นช่วงประเมินหรอก ตอนนี้ฉันจะส่งชื่อเธอขึ้นไปเลย”