ฟู่ชางเย่เฝ้ารอให้ถึงกลางคืนมาตลอด
หลังมื้อเย็น เขาเดินย่อยอาหารเสร็จก็รีบต้มน้ำอาบทันที
เขาอาบน้ำที่ลานหลังบ้าน ส่วนเซิ่งเซี่ยอาบในห้องครัว
เขาอาบเสร็จเร็ว แถมยังตั้งใจใช้สบู่หอม อาบเสร็จก็ยกแขนขึ้นดม
หอมฟุ้งเลย
เหลือแค่รอให้ภรรยามาหา
พอเธอเข้ามา เขาก็รีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนทันที
พอรู้สึกได้ว่าร่างของเซิ่งเซี่ยแข็งเกร็งขึ้นมาในพริบตา ฟู่ชางเย่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกอดเธอในท่าที่ทำให้ผ่อนคลายได้มากกว่าเดิม
ทั้งคู่สบตากัน ท่านี้ทำให้เธอผ่อนคลายลงได้
เขาลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะหอบหายใจแรงแล้วช้อนเธอขึ้นด้วยแขนข้างเดียว วางลงบนเตียงเตา โน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากเธอ
ลมหายใจของชายหนุ่มโอบล้อมเข้ามา ทุกส่วนของร่างกายล้วนแข็งแกร่ง
มีชีวิตชีวาราวกับเปลวไฟ
เซิ่งเซี่ยหลับตาลง หอบหายใจแผ่วเบา
“ฟู่ชางเย่... รอ... รอก่อน...”
“ไม่รอ” เขาหลับตาแล้วจูบเธออย่างหนักหน่วง จนเซิ่งเซี่ยแทบหายใจไม่ทัน
ปลายลิ้นพลันเจ็บแปลบขึ้นมา
ฟู่ชางเย่ที่กำลังเคลิบเคลิ้มไม่อยากผละออก
แต่ก็กลัวว่าเธอจะไม่สบายจริง ๆ จึงคลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย ก้มมองเธออย่างลึกซึ้ง
“เป็นอะไรไป?”
“ฟู่ชางเย่ คุณลุกก่อน ฉันอยากเข้าห้องน้ำ...”
“ก่อนอาบน้ำก็เพิ่งเข้าห้องน้ำไปไม่ใช่เหรอ?” ฟู่ชางเย่ถามอย่างสงสัย
ได้ยินคำพูดหยาบโลนของเขา เซิ่งเซี่ยก็หน้าแดงก่ำในพริบตา เธอค้อนเขาอย่างงอน ๆ
“ไม่ใช่ ฉัน... ฉันเป็นประจำเดือน...”
“ประจำเดือนอะไร?”
“ฉันมีรอบเดือน...” เซิ่งเซี่ยไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าผู้ชายมาก่อน จึงรู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ