สองวันก่อน หลังพายุทรายสงบลง ทุกคนที่สมัครเข้าร่วมต่างบันทึกอัตราการรอดของต้นกล้าไว้
จากนั้นก็รายงานผลให้ทางหน่วยงานทราบ
วันนี้เป็นวันที่ประกาศผล
บ้านพักปัญญาชนลงชนบทเต็มไปด้วยบรรยากาศเบิกบาน
หลิ่วหงร้อนใจจนเดินวนไปวนมา รอเจ้าหน้าที่ตรวจประเมินด้านเทคนิคมาปิดประกาศ
ประกาศจะติดไว้บนผนังโกดังเก็บต้นกล้ากับเครื่องมือ
ทุกคนมารออยู่แถวนั้นกันตั้งแต่เช้า
หลิ่วหงเดินวนไปได้สักพักก็หยุดถามขึ้นมาว่า
“เจ้าหน้าที่ตรวจประเมินยังไม่มาอีกเหรอ?”
เหลียงหงปิงถูกเธอเดินวนจนเวียนหัว จึงเตือนว่า “เมื่อวานเขาไปตรวจพื้นที่จริงแล้ว บอกว่าวันนี้จะประกาศผล ก็ต้องมาแน่ ๆ ใจเย็น ๆ รอก่อน”
หลิ่วหงถลึงตา “พูดอะไรของคุณน่ะ! เรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงของบ้านพักปัญญาชนลงชนบทของพวกเรา ฉันจะไม่ร้อนได้ยังไง?”
รอไปอีกพักหนึ่ง
ใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ไม่ใช่แค่หลิ่วหงที่รอไม่ไหว เฉินฟางกับคนอื่น ๆ ก็ทนรอต่อไปไม่ไหวเหมือนกัน
ซ่งจืออวี๋เอ่ยขึ้นตรง ๆ “ไม่อย่างนั้น ฉันไปถามดูดีไหม?”
สิ้นเสียง ก็มีคนตะโกนขึ้นมาว่า
“มาแล้ว ๆ! เขามาแล้ว!”
คนอื่น ๆ รีบหันไปมองทางถนน
มีคนสวมแว่นคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาด้วยความเร็วจริง ๆ
ซ่งจืออวี๋ตื่นเต้นจนตบไหล่หยางเสวี่ยเบา ๆ “เสวี่ยเสวี่ย มาแล้ว ๆ เขามาแล้ว!”
หยางเสวี่ยยิ้มอย่างสงวนท่าที “อืม”
ทุกคนเหลือบมองหยางเสวี่ยที่ยังคงวางท่าเรียบเฉย ก่อนจะพึมพำกันเสียงเบา
“ฉันคงไม่มีหวังแล้วล่ะ แปลงที่ฉันรับผิดชอบมีต้นกล้าตายไปไม่น้อย อัตรารอดไม่ถึง 60% แค่ผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิวเอง...”
“เฮ้อ ใครว่าไม่ใช่ล่ะ อัตรารอดของฉันก็แค่ 68% ต้นกล้าตั้งหลายต้นโดนลมพัดถอนรากขึ้นมาเลย”