คนจากหน่วยจัดสวนหลายคนกำลังคุยกัน หลินหงเหมยไม่รู้โผล่มาจากไหน จู่ ๆ ก็พูดจาเหน็บแนมขึ้นมา
“บางคนนะ ผิวขาวผ่อง แรงก็ไม่มีสักนิด แต่ยังทำท่าทำทางขยันขันแข็ง ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นดี ใครจะรู้ว่าลับหลังเป็นยังไงบ้าง”
เธอแค่ไม่ยอมรับเท่านั้น
เป็นภรรยาทหารเหมือนกันแท้ ๆ
เธออุตส่าห์ทุ่มเทเอาอกเอาใจคนอื่น กว่าจะสร้างเส้นสายขึ้นมาได้ แล้วทำไมเซิ่งเซี่ยแค่ปลูกต้นไม้สองต้นก็ได้รับความเคารพจากคนอื่นแล้วล่ะ?
เซิ่งเซี่ยเอาแต่คิดจะข่มเธออยู่ทุกเรื่อง
เห็นท่าทางเสแสร้งแบบนั้นแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมา
“......” หยางเสวี่ยที่อยู่ไม่ไกลดวงตาเป็นประกาย
เธอมองหลินหงเหมยอย่างคาดหวังลึก ๆ ไม่เคยรู้สึกเลยสักครั้งว่าภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายจะดูยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ด่าเลย!
เหน็บแนมให้เต็มที่!
ถ้าเป็นไปได้ก็เปิดโปงธาตุแท้ของเซิ่งเซี่ยต่อหน้าทุกคน ด่าจนร้องไห้ ให้อับอายต่อหน้าคนทั้งกลุ่มไปเลย
ทันทีที่เสียงของหลินหงเหมยเงียบลง บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบไปหลายวินาที
ทุกคนต่างหันไปมองเซิ่งเซี่ยโดยไม่รู้ตัว
เซิ่งเซี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
กำลังเหน็บแนมเธออยู่หรือไง?
หลินหงเหมยเห็นเซิ่งเซี่ยไม่พูดอะไร ก็คิดว่าคำพูดของตัวเองแทงใจดำเข้าแล้ว จึงยิ่งได้ใจ
“ผู้หญิงที่มาจากในเมืองนี่ไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ มือขาวนุ่มนวล ดูมีค่าขนาดนั้น จะให้มาทำงานหนักเหมือนพวกเราได้ยังไง? กลับบ้านไปคงร้องบ่นว่าเหนื่อย แล้วให้สามีคอยปรนนิบัติละมั้ง!”
เจียงหนิงได้ยินแล้วสีหน้าก็เย็นเยียบ
เธอกำลังจะพูด แต่เซิ่งเซี่ยดึงตัวไว้
เซิ่งเซี่ยปัดฝุ่นบนมือ พลางเงยหน้ามองหลินหงเหมย “เธอกำลังเหน็บแนมว่าคนในเมืองทนลำบากไม่ได้หรือ? ยุยงให้คนในกลุ่มแตกแยกแบบนี้ เธอได้ประโยชน์อะไร? หรือว่าเธอเป็นคนที่ศัตรูส่งมาทำลายความสามัคคีกันแน่?”