จ้าวไคซานยิ้มจนเห็นฟัน เขาพูดเสียงดังว่า
“ทุกคนได้ยินกันแล้วใช่ไหม? ใครจำไม่ได้ก็ช่วยกันทบทวน พรุ่งนี้เริ่มเรียนกันอย่างจริงจังได้เลย!”
“รับทราบครับ หัวหน้า!”
“ผมไปขนปุ๋ยคอกเอง!”
“ผมไปด้วย! ผมไปด้วย!”
บางคนไม่เห็นด้วย จึงพึมพำเสียงเบาว่า “พวกเราทำปุ๋ยแบบนี้มาตลอด ใครจะไปรู้ว่ามันได้ผลหรือเปล่า...”
ยังไม่ทันพูดจบ จ้าวไคซานก็หน้าขรึมลง เขาพูดเสียงดังว่า “ไม่ต้องสนว่าจะได้ผลหรือไม่ พวกแกฟังให้ชัด ใครมีความเห็นอะไรก็เก็บไว้ในใจ!”
พูดจบ เขากวาดตามองทุกคน น้ำเสียงหนักแน่น
“อีกเรื่องที่ต้องพูดถึงคือคราวก่อนมีคนแอบใส่ปุ๋ยในแปลงทดลอง ใครยังกลั่นแกล้งทำลายกันอีก ถ้าฉันจับได้ รับรองว่าแกได้เดือดร้อนแน่!”
“เข้าใจแล้วครับ หัวหน้า!”
“รู้แล้วครับ พวกเราไม่ใช่คนหน้าด้านแบบนั้น!”
“พวกเรารู้อยู่แก่ใจ เดี๋ยวจะช่วยกันลาดตระเวน...”
คนในหน่วยจัดสวนขานรับเสียงดังพร้อมเพรียง เสียงกังวานไปทั่ว
“เอาละ ทุกคนทำงานกันต่อ ฉันจะไปขอปุ๋ยคอกก่อน”
เซิ่งเซี่ยได้ยินแล้วก็สงสัยอยู่บ้าง
ขอปุ๋ยคอกเหรอ?
ต้องขอยังไงกัน?
พอตกเย็น ตอนเธอกลับเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ก็ได้รู้คำตอบ
ทำงานมาทั้งวัน ท้องของเธอร้องจ๊อก ๆ ด้วยความหิว
เซิ่งเซี่ยรีบเดินกลับไปพลางคิดว่าเย็นนี้จะกินอะไร โจวเจี้ยนเช่อบอกว่ามีขาหมูให้กิน
หรือจะใช้มิติส่วนตัวทำขาหมูพะโล้ดีนะ?
ลมพัดวูบหนึ่ง กลิ่นก็ลอยมาแตะจมูกเซิ่งเซี่ย
เธอขมวดคิ้ว ยกมือปิดจมูก
มองไปแต่ไกลก็เห็นรถขนสิ่งปฏิกูลคันหนึ่ง
ลุงเฉียน พ่อครัวใหญ่ที่เธอเคยเจอตอนเข้าไปซื้ออาหารในโรงอาหาร กำลังสวมชุดทหารเรียบร้อย มือกวัดแกว่งกระบวยเหล็กด้ามไม้ยาวเกือบ 1.5 เมตร ตักของในถังเล็กเทใส่ถังไม้ใบใหญ่สูงเท่าคน