ฟู่ชางเย่กลับมาอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เซิ่งเซี่ยจะทันเอ่ยถาม เขาก็นั่งลงข้างเธอ ใช้มือใหญ่หยาบกร้านรวบเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วเล่าเรื่องที่ต้องออกไปปฏิบัติภารกิจให้ฟัง
เซิ่งเซี่ยรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ออกไปปฏิบัติภารกิจบ่อยจังเลยนะ
“กำหนดเวลาออกเดินทางหรือยัง?”
“อืม ออกเดินทางตอนตีสาม มา กินข้าวก่อน” ฟู่ชางเย่มองสีหน้ากังวลของเธอ หัวใจก็อบอุ่นราวกับได้รับแสงแดดในฤดูหนาว
เขาก้มลงจูบเธอหนัก ๆ หนึ่งที “รีบกิน!”
หลังกินข้าว ฟู่ชางเย่ก็จูงเซิ่งเซี่ยด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เมียจ๋า มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกคุณ”
เห็นเขาจริงจังขนาดนี้ เซิ่งเซี่ยนึกว่าเป็นเรื่องภารกิจ
เธอวางของในมือลงทันที แล้วมองเขาอย่างตั้งใจ
“อืม ว่ามาสิ”
พอนึกถึงเรื่องนั้น ฟู่ชางเย่ก็ขมวดคิ้ว หงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว
แต่เขาคิดว่ายังไงก็ควรบอกเธอสักหน่อย
ถ้าเธอไปได้ยินจากปากคนอื่น…
แบบนั้นไม่เท่ากับจงใจทำให้ก้อนแป้งขาวของเขาเข้าใจผิดหรอกหรือ?
คิดได้เช่นนั้น ฟู่ชางเย่ก็พูดออกมาตรง ๆ
“เมียจ๋า วันนี้ผมเจอคนประสาทไม่ดีคนหนึ่ง!”
เซิ่งเซี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนประสาทไม่ดี?”
เห็นแววตาเธอเต็มไปด้วยความงุนงง ฟู่ชางเย่ก็ขบฟันกราม ก่อนจะพูดตรง ๆ
“ก็ปัญญาชนลงชนบทที่ชื่อหยางเสวี่ยนั่นไง วันนี้เธอมาหาผม ผมคิดว่าควรบอกคุณไว้”
พอพูดถึงตัวซวยนั่น คิ้วของฟู่ชางเย่ก็ขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นเนินเล็ก ๆ หางคิ้วกระตุกไม่หยุด
เซิ่งเซี่ยเงยหน้ามอง “เธอมาหาคุณเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ อยู่ ๆ ก็มาขวางผมแล้วพูดจาเหลวไหลอะไรไม่รู้ ไม่ยอมปลูกต้นไม้ดี ๆ กลับเอาแต่คิดเรื่องบ้า ๆ”