ฟู่ชางเย่เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเซิ่งเซี่ยเคร่งขรึม ดวงตาเจือแววเย็นชา ก็รู้สึกว่ายิ่งมองเท่าไรก็ยิ่งน่ารัก
หัวใจเขาคันยุบยิบ
มือใหญ่ลูบคางเบา ๆ
เขามองเธอด้วยแววตาร้อนแรง พลางไม่ลืมอธิบาย
“ภรรยา อย่าเก็บคำพูดของคนไม่เกี่ยวข้องมาใส่ใจเลย ชีวิตนี้เราใช้เพื่อตัวเอง ต่อไปถ้ามีใครพูดจาเหลวไหลอีก ผมจะจัดการเอง”
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซิ่งเซี่ยก็มีความสุขมาก
คนสองคนที่อยากอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ การสื่อสารเป็นเรื่องสำคัญ
เพราะไม่มีใครอ่านใจคนอื่นได้
ยิ่งใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เซิ่งเซี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่เลวเลย
เขามีความจริงใจและความรับผิดชอบแบบคนยุคนี้ อีกทั้งยังใส่ใจรายละเอียดด้วย
แต่พอนึกถึงภาพหยางเสวี่ยเงยหน้ามองฟู่ชางเย่เมื่อครู่ รวมถึงคำพูดที่อีกฝ่ายใช้ว่าเธอ เซิ่งเซี่ยก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง
“ในเมื่อเธอดูถูกฉัน ฉันก็จะปลูกโอเอซิสให้ได้ แล้วตบหน้าเธอให้หงายเลย!”
ไม่ยอมอดขนมปัง ก็ต้องรักษาศักดิ์ศรีไว้!
ผู้หญิงจีนอย่างพวกเราเคยแพ้ใครด้วยเหรอ? ถ้าไม่ยอมก็ลุยเลย!
ฟู่ชางเย่มองเธอพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ได้ ผมเชื่อคุณ”
แก้มของเธอขึ้นสีชมพู ดวงตาที่ต้องแสงอาทิตย์ดูสดใสเปี่ยมเสน่ห์
จู่ ๆ เขาก็หรี่ตาลง
บ้าเอ๊ย!
เขาก้มมองลงไปด้านล่าง คิดในใจว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป มีหวังได้พังเข้าสักวัน!
กางเกงทหารตอนนี้เปียกเหงื่ออยู่บ้าง แนบติดกับกล้ามเนื้อแข็งแน่นจนเหนียวเหนอะหนะ ไม่สบายตัวเอาเสียเลย
อากาศร้อนขนาดนี้ เธอจะรู้สึกเหนียวชื้นแบบนี้เหมือนกันไหมนะ?
ฟู่ชางเย่ใช้ปลายลิ้นไล้เขี้ยวอย่างแรง เม้มปากแล้วเบือนหน้าหนี ก่อนจะขำกับคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน