“ฟู่ชางเย่...”
หยางเสวี่ยเงยหน้าขึ้น แววตาพราวระยับ น้ำเสียงแผ่วเบาเจือรอยยิ้ม
คนที่ผ่านการเป็นทหารลาดตระเวนมักมีประสาทสัมผัสเฉียบคม
ฟู่ชางเย่ขมวดคิ้วตั้งแต่เห็นสายตาร้อนแรงของเธอจับจ้องมา
แต่ตรงนี้ทำเลดี
พอภรรยาออกมาก็เห็นทันที
ไม่อย่างนั้นเขาคงเดินไปนานแล้ว!
ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้ยังจะเดินเข้ามาทักอีก
ฟู่ชางเย่มองไปทางทางเข้าห้องน้ำ ไม่แม้แต่จะปรายตามองหยางเสวี่ย แววตาเย็นชาเฉยเมย ไร้ไออุ่นเหมือนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
น้ำเสียงเย็นเยียบราวมีเกล็ดน้ำแข็งปนอยู่
“ฉันกับเธอไม่สนิทกัน อย่าเรียกชื่อฉัน!”
หยางเสวี่ยเห็นท่าทีเช่นนั้นก็รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งทันที
เธอกลัวจนเผลอถอยหลังตามสัญชาตญาณ
แต่ก็ฝืนใจอดทนไว้
หยางเสวี่ยกำมือแน่นอย่างหวาดหวั่น น้ำเสียงน้อยใจ
“ผู้กองฟู่ ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณจะไม่ชอบที่ฉันเรียกแบบนี้ ฉันก็ไม่คิดเลยว่า...”
“ทำไมคุณถึงเย็นชากับฉันตลอดเลยคะ?”
“คุณ...คุณไม่ชอบฉันหรือคะ?”
เธอไม่เคยทำให้เขาขุ่นเคืองสักหน่อย
ทั้งสองคนแทบไม่เคยพูดคุยกันด้วยซ้ำ
แต่หยางเสวี่ยกลับสัมผัสได้ทุกครั้งถึงความรังเกียจและความรำคาญที่เขามีต่อเธอ
เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด
ตอนถามจึงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดื้อรั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ชายร่างสูงใหญ่เหลือบมองเธออย่างเย็นชา ราวกับมองคนโง่
“ฉันมีเมียแล้ว แถมยังไม่สนิทกับเธอด้วย จะไปชอบเธอทำไม!”
นี่มันหน้าด้านเกินไปแล้ว!
หยางเสวี่ยแทบคุมสีหน้าไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยิน
ในใจเกลียดจนฟันแทบหัก