“เมียจ๋า วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว คืนนี้ผมจะช่วยให้คุณผ่อนคลายอย่างเต็มที่”
เสียงของฟู่ชางเย่ทุ้มต่ำ แฝงความห้าวหาญเจือความเจ้าเล่ห์
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้... ใช้ข้อศอกหนีบตัวเธอพาเดิน ราวกับเธอเป็นหมอนใบเบาหวิวอย่างไรอย่างนั้น
เซิ่งเซี่ยตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ
พอได้สติอีกที เธอก็นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำแล้ว
ชายร่างสูงใหญ่ราวขุนเขาย่อตัวอยู่ตรงหน้า กล้ามอกกำยำใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบตึงจนเห็นเป็นเส้นโค้งชัดเจน
ช่วงเอวสอบไล่ลงไปจนถึงสะโพกกลมกลึงได้รูป
“ผมอาบน้ำให้คุณเอง”
ดวงตาเรียวยาวของเขาลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง แววตานั้นแฝงความหมายบางอย่าง
เซิ่งเซี่ยเบิกตากว้าง ยกมือทั้งสองขึ้นปิดหน้าอก
“ไม่เอา ฉันอาบเองได้!”
เส้นผมของเธอยุ่งเหยิง ริมฝีปากแดงระเรื่อบวมขึ้นเล็กน้อย
ยิ่งดูยุ่งเหยิงก็ยิ่งชวนให้ใจสั่น
แววตาฟู่ชางเย่เข้มขึ้นอย่างฉับพลัน เขาโอบเอวเธอแล้วยกขึ้นมาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
สายตาพลันสูงขึ้น เซิ่งเซี่ยร้องอุทาน มือคว้าคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
ผิวเนียนลื่นแนบกับเอวสอบแน่นของเขา
อุณหภูมิร่างกายเขาสูงมาก จนเซิ่งเซี่ยขยับดิ้นอย่างไม่สบายตัว
“อย่าขยับซี้ซั้ว ระวังผมจะจัดการคุณตรงนี้เลย” เสียงของฟู่ชางเย่าแหบพร่าลงทันที
เซิ่งเซี่ยไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
เธอฝืนทำใจให้นิ่ง แต่เสียงกลับสั่นเล็กน้อย
“ฉะ...ฉันอาบเองได้ คุณออกไปก่อน”
ฟู่ชางเย่ก้มหน้าซุกลงตรงซอกคอเธอ “เมียจ๋า คุณไม่สงสารผมบ้างเลยเหรอ?”
“สงสารอะไร?” เซิ่งเซี่ยงุนงง เผลอถามกลับไปตามสัญชาตญาณ