เซิ่งเซี่ยรู้สึกเพียงเอวถูกรัดแน่น
พอตั้งสติได้ เธอก็ถูกอุ้มจนเท้าลอยจากพื้น มานั่งอยู่บนโต๊ะเสียแล้ว
ฟู่ชางเย่ใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างประคองศีรษะไม่ให้ดิ้นหนี ก่อนจะกดริมฝีปากร้อนผ่าวลงมา
จูบของเขารุกเร้าดุดัน ทั้งเอาแต่ใจและเร่าร้อน!
ตอหนวดบนคางของฟู่ชางเย่ทิ่มผิวจนเซิ่งเซี่ยรู้สึกจั๊กจี้
เธอหน้าแดงแล้วอดไม่ได้ที่จะผลักเขาออก
“ใจเย็นหน่อยได้ไหม?”
“เวลาไม่ค่อยมี ช่วงนี้ค่ายทหารกำลังเตรียมพร้อมรับศึก ฉันลางานได้แค่ครึ่งวันเอง”
“คนดี ให้ฉันจูบหน่อยเร็ว” ฟู่ชางเย่เห็นแก้มเธอแดงระเรื่อ รอยยิ้มแตะแต้มอยู่ตรงหางตาและคิ้ว เขาจึงโน้มเข้าไปจูบแก้มเธอเบา ๆ
“เดินทางมาเหนื่อยมากแล้วใช่ไหม อยากอาบน้ำหรือเปล่า? ฉันอุ้มไปอาบให้ดีไหม?” พูดพลางจงใจใช้ตอหนวดถูไล้เธอเบา ๆ
มองเธอจั๊กจี้จนหัวเราะออกมา
ฟู่ชางเย่ก็หัวเราะตาม
“คุณนี่ร้ายจังเลย~” เซิ่งเซี่ยหดตัวหนีเล็กน้อย น้ำเสียงหวานหยดย้อยขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ฟู่ชางเย่รู้สึกหนังศีรษะชาวาบไปหมด
“เซี่ยเซี่ย คนดี ให้ฉันจูบอีกทีได้ไหม?”
ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มซึมผ่านเสื้อผ้ามา
กล้ามเนื้อของเขาเกร็งแน่น แข็งแกร่งไปทั้งตัว
เซิ่งเซี่ยประหม่าไม่น้อย
พอริมฝีปากเขาโน้มเข้ามาเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ เธอก็ตบแก้มเขาเบา ๆ
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก ฟู่ชางเย่ชะงักไป
มือของเธอนุ่มเหลือเกิน
หอมมากด้วย
หอมจนเขามึนหัว