ฟู่ชางเย่รีบร้อนมาถึง
ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู สายตาก็จับจ้องร่างที่ปรากฏในความฝันของเขาทุกคืน ร่างที่ทำให้เขาต้องซักกางเกงในไม่รู้กี่ครั้ง
รอยยิ้มในดวงตายังไม่ทันแผ่กว้าง เขาก็เห็นเธอกำลังจ้องมองหนุ่มหล่อท่าทางดีคนหนึ่ง
รอยยิ้มพลันเลือนหาย
ความน้อยใจอัดอั้นแผ่ซ่านอยู่ในใจ
เขาก้าวขายาว ๆ เดินฉับ ๆ เข้ามา ทักทายตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
ตำรวจปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ยิ้มอย่างเกร็ง ๆ แล้วอธิบายว่า
“มีนักเรียนมัธยมปลายกลุ่มหนึ่งมาเข้าร่วมการแข่งขัน พวกเขากินข้าวอยู่ที่แผงอาหารข้างสถานี แล้วมีคนเมาเข้ามาลวนลามเด็กสาว ผู้หญิงคนหนึ่งเห็นเหตุการณ์จึงเข้าไปช่วย เอาขวดเหล้าฟาดหัวคนเมาคนนั้นครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น ฟู่ชางเย่ก็ชะงักฝีเท้า กลิ่นอายรอบตัวพลันเย็นเยียบและแข็งกร้าวขึ้น
ช่วงนี้การปะทะตามชายแดนเพิ่มขึ้น การแทรกซึมจากต่างประเทศก็รุนแรง
พวกเวรนั่นมักข้ามแดนมาหยั่งเชิงอยู่บ่อย ๆ
สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นทุกที
หน่วยชายแดนเพิ่มการลาดตระเวนติดอาวุธ ค่ายทหารเข้าสู่ภาวะเตรียมพร้อมรบระดับสองแล้ว
ฟู่ชางเย่เป็นห่วง จึงหาเวลามารับเซิ่งเซี่ยอยู่เรื่อย
แต่พอมาถึงสถานีรถยนต์ กลับได้ยินคนพูดว่ามีสาวน้อยผิวขาวนวลคนหนึ่งทุบหัวคนเมา จนถูกพาตัวไปสถานีตำรวจแล้ว
ฟู่ชางเย่ได้ยินแล้วหัวใจแทบหยุดเต้น!
เขารู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลว่าสาวคนนั้นต้องเป็นก้อนแป้งขาวแน่ ๆ
เขารีบคว้าตัวคนที่เดินผ่านมาถาม “เกิดอะไรขึ้น พวกเขาไปสถานีตำรวจไหน?”
อีกฝ่ายเห็นเขาก็สะดุ้งโหยง
พอกวาดตามองเครื่องแบบทหาร ก็ถึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย
แต่ตอนตอบเสียงกลับสั่นเทา “อยู่...อยู่ในตรอกที่เลี้ยวเข้าไปข้างหน้าครับ...”