เช้าวันจันทร์มีประชุมประจำสัปดาห์
ในบ้านพักปัญญาชนลงชนบทคึกคักเป็นพิเศษ
ทุกคนดูมีชีวิตชีวา สีหน้าสดใส เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่กระตือรือร้นและมองโลกในแง่ดี
วันนี้ทุกคนต้องไปฟังผู้บังคับบัญชาประชุมที่เขตทหาร
กินข้าวเสร็จ พวกเขาก็เดินคุยเล่นมุ่งหน้าไปเขตทหารด้วยกัน
ซ่งจืออวี๋กับหยางเสวี่ยเพิ่งกินข้าวจากเขตบ้านพักครอบครัวทหารเสร็จ ทั้งคู่เดินรั้งท้ายอยู่ห่าง ๆ
หยางเสวี่ยคอยกวาดตามองรอบข้างอยู่เป็นระยะ
ได้ยินมาว่าวันนี้ภรรยาของฟู่ชางเย่จะมารายงานตัว
แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
เห็นเธอใจลอย ซ่งจืออวี๋ก็ถามด้วยความสงสัย
“เป็นอะไรไป เสี่ยวเสวี่ย? กินไม่อิ่มหรือเปล่า เมื่อเช้าฉันเห็นเธอกินไปนิดเดียวเอง”
พ่อแม่ของเธอเอ็นดูเสี่ยวเสวี่ยมาก เหมือนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ชวนมากินข้าวก็จริงใจจากใจ
แต่เสี่ยวเสวี่ยเกรงใจเกินไป กินแค่นิดเดียว
หลายครั้งยังเอาเสบียงของตัวเองมาด้วย
จริง ๆ เลย ทำไมต้องเกรงใจกันขนาดนี้ด้วยนะ
แต่ซ่งจืออวี๋ก็รู้ว่าเสี่ยวเสวี่ยเป็นคนรู้จักวางตัวแบบนี้แหละ
ซ่งจืออวี๋เป็นคนใสซื่อ คิดอะไรอยู่ก็แสดงออกทางสีหน้าหมด
หยางเสวี่ยเห็นสีหน้าเธอ มุมปากก็กระตุกนิด ๆ
“อิ่มแล้ว ๆ จืออวี๋ เธอดีกับฉันจริง ๆ เลยนะ”
เธอเองก็ลำบากใจที่จะกินบ้านคนอื่นเยอะ ๆ ต่อให้สนิทกันแค่ไหนก็ไม่อาจกินตามสบายได้
ยุคนี้เสบียงมีค่าขนาดไหนกัน
แต่อีกฝ่ายจริงใจด้วย แล้วเธอจะไม่ซาบซึ้งได้ยังไง
หัวใจคนเราก็ทำจากเนื้อเหมือนกัน
หยางเสวี่ยคิดว่า พอวันหน้าตัวเองแต่งงานกับฟู่ชางเย่แล้ว จะต้องตอบแทนครอบครัวซ่งจืออวี๋ให้ได้