“ฉันกำลังคิดอยู่ว่า ยิ่งได้อยู่กับคุณนานเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าคุณเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง”
ดวงตาคู่งามของเซิ่งเซี่ยโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว เธอเอ่ยความในใจด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
ผู้ชายที่เอาใจใส่ขนาดนี้ ดีไม่น้อยเลยจริง ๆ
ถ้าของเขาเล็กกว่านี้สักหน่อยก็คงดีกว่า
ได้ยินเช่นนั้น แววตาของฟู่ชางเย่ก็พลันมืดลึกลง
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงของชิ้นนั้นที่เป็นขนาดมาตรฐานขึ้นมา.....
ต้องรีบฝากคนซื้อไซซ์ใหญ่กว่านี้มาเพิ่ม จะได้ไม่ส่งผลต่อผลงาน
ส่วนเรื่องไม่ใช้ของชิ้นนั้นน่ะหรือ?
เขาก็อยากเหมือนกัน แต่ภรรยาตัวน้อยยังผอมเกินไป
เธอยังเป็นแค่สาวน้อยคนหนึ่ง จะเป็นแม่คนได้ยังไง?
“ต่อไปเธอก็จะรู้เองว่าฉันไม่ได้มีดีแค่นี้” ฟู่ชางเย่พูดพลางจับข้อมือเซิ่งเซี่ยอย่างเป็นธรรมชาติ พอออกแรงนิดเดียวก็ยกเธอมานั่งบนตัก
เขาก้มหน้าช่วยเซิ่งเซี่ยสวมรองเท้าผ้า
ตอนนี้เขารู้จักระวังแล้ว มือไม้จึงเบามาก เบาเสียจนราวกับกลัวว่าเธอจะเจ็บจนไม่มีรองเท้าใส่
ร่างกายของชายหนุ่มร้อนผ่าว ความร้อนจากตัวเขาแผ่ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ มาไม่ขาดสาย
เซิ่งเซี่ยกะพริบตากลมโต แก้มแดงระเรื่อแล้วคิดจะหนี แต่ฟู่ชางเย่กลับเอื้อมมือมารั้งเอวเธอไว้ทันที
เขาแรงเยอะมาก เซิ่งเซี่ยขยับไม่ได้เลยสักนิด
“อย่าขยับ ขอฉันกอดสักพัก”
สองนาทีต่อมา
เซิ่งเซี่ยรู้สึกถึงภัยคุกคามที่อยู่ด้านหลัง จึงรีบอ้างว่าจะไปล้างหน้าแปรงฟันเพื่อดิ้นให้หลุด
แต่พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็ถูกอุ้มขึ้นไปวางบนเก้าอี้ในห้องโถงทันที
เห็นอาหารอร่อยเต็มโต๊ะ ดวงตาของเซิ่งเซี่ยก็เป็นประกาย “ว้าว เช้านี้มีซุปแป้งด้วย คุณไปตักมาจากโรงอาหารเหรอ?”