บนโกบีอันรกร้าง
เม็ดทรายสีเหลืองทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
นาน ๆ ครั้งจึงจะเห็นต้นพุทราทรายกับซีบัคธอร์นขึ้นอยู่ประปราย
แสงแดดแผดเผาผืนดิน จนเซิ่งเซี่ยรู้สึกว่าอากาศในสายตาบิดเบี้ยวไปหมด
ทุกคนแต่งกายมิดชิด ไม่มีผิวหนังส่วนไหนโผล่ออกมา เธอเองก็เช่นกัน
มีจุดดำ ๆ บินวนอยู่บนท้องฟ้า ไม่รู้ว่าเป็นเหยี่ยวหรือนกอินทรี
เซิ่งเซี่ยใจหายวาบ รีบเร่งฝีเท้าไปเดินรวมกับทุกคน
เรื่องที่นกอินทรีทองโฉบเซิ่งเซี่ยไปนั้นพิสดารเกินกว่าจะเชื่อ จึงแพร่ไปทั่วค่ายตั้งนานแล้ว
พอเห็นเธอ หลายคนก็อดมองสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้
เจียงหนิงขยับตัวมาบังสายตาเหล่านั้น แล้วกวาดตามองทุกคนเป็นเชิงเตือน
ทุกคนหัวเราะแหะ ๆ ก่อนเบือนสายตาไปทางอื่น
พวกเขาไม่ได้คิดจะพูดจาเหน็บแนมอะไร แค่สงสัยใคร่รู้เท่านั้น
นกอินทรีทองแถวนี้ตัวใหญ่มาก จับได้ทั้งเด็กและลูกวัวลูกแกะ
แต่การจับผู้ใหญ่ไปนั้นแทบไม่เคยมีให้เห็น!
พอได้เห็นตัวจริง ความอยากรู้อยากเห็นก็ยิ่งห้ามไม่อยู่
จางหย่งจวินในกลุ่มได้รับคำกำชับจากฟู่ชางเย่ให้ดูแลพี่สะใภ้มาแล้ว
เขากลอกตาไปมา ก่อนจู่ ๆ จะเงยหน้าขึ้น กัดฟันพูดว่า
“นกอินทรีทองบ้าเอ๊ย! คราวก่อนฉันอุตส่าห์หากระต่ายมาได้ทั้งที ยังไม่ทันได้กินก็โดนขโมยไปแล้ว!”
“อย่าให้ฉันจับได้เชียว ไม่อย่างนั้นจะเอาเนื้อไปผูกไว้ที่เท้ามัน ให้เห็นแต่กินไม่ได้ โมโหตายไปเลย!”
พูดจบเขาก็ตบจอบขุดดินอย่างแรง!
ทุกคนพากันหัวเราะครืน
หัวข้อสนทนาจึงเปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นทันที
หวังหงตงพูดกลั้วหัวเราะว่า “เอาละ เลิกโมโหได้แล้ว เดี๋ยวตอนทำงานจับแมงป่องให้ได้สักหลายตัว กลับไปจะเอาไปผัดน้ำมัน... ซู้ด...”