ช่วงนี้หยางเสวี่ยโดดเด่นเป็นที่พูดถึง ใคร ๆ ก็ได้ยินเธอพูดอยู่ตลอดว่าตัวเองต้องได้รางวัลบุคคลดีเด่นแน่นอน
แต่คนที่ได้รางวัลกลับเป็นเซิ่งเซี่ยจากหน่วยจัดสวนอย่างนั้นหรือ?
บรรยากาศเงียบกริบลงทันที
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
มีเพียงฟู่ชางเย่ที่หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย
“ผมรู้อยู่แล้วว่าภรรยาผมต้องทำได้!”
เขากำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ ก็มีทหารคนหนึ่งมาเรียกเขาไป
เซิ่งเซี่ยได้ยินทหารคนนั้นพูดแว่ว ๆ ว่า “ของมาถึงแล้ว” กับ “หนึ่งส่วน” อะไรทำนองนั้น
ก่อนจากไป ฟู่ชางเย่กำชับเป็นพิเศษว่า
“เมียจ๋า ผมกลับค่ายไปก่อนนะ”
“อยู่ที่นี่สบายใจได้ ไม่ต้องกลัว ใครพูดจาไม่เข้าหูก็ตบปากไปเลย ถ้ามีเรื่องอะไรผมรับผิดชอบเอง!”
ตอนพูด น้ำเสียงและท่าทางของเขาเปี่ยมไปด้วยอำนาจ
สายตาเย็นเยียบกวาดมองทุกคนอย่างช้า ๆ
บรรยากาศยิ่งเย็นยะเยือกกว่าเดิม
หลังฟู่ชางเย่จากไป ทุกคนถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
เหมือนหยดน้ำตกลงกระทะน้ำมัน ทุกอย่างพลันปะทุขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่ใช่หยางเสวี่ยเหรอ?”
“สวรรค์! ผลออกมาเหนือความคาดหมายเกินไปแล้ว!”
“ทำไมถึงเป็นคนจากหน่วยจัดสวนล่ะ ได้ยินว่าเธอเพิ่งมาใหม่ด้วย ทั้งขาวทั้งนุ่มนิ่ม ดูแล้วคงยกของไม่ไหว แบกของก็ไม่ไหว...”
ทุกคนต่างตกตะลึงกับผลที่ออกมา
โดยเฉพาะหยางเสวี่ย!
รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าแข็งค้าง
รูม่านตาเบิกกว้าง ก่อนจะหดเล็กลงอย่างฉับพลัน
ราวกับถูกฟ้าผ่า
เธอพูดอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เป็นไปได้ยังไง...”
ซ่งจืออวี๋ได้ยินแล้วแววตาก็เย็นชาลง
เธอเดินไปหาเฉินเจิน เก็บงำความโกรธแล้วถามอย่างสุภาพว่า
“เจ้าหน้าที่ตรวจประเมินเฉิน จะมีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าคะ? คนที่ปลูกต้นไม้เก่งที่สุดคือหยางเสวี่ย เรื่องนี้ใคร ๆ ในพื้นที่เพาะปลูกก็รู้กันทั้งนั้น”