ทำไมเซิ่งเซี่ยถึงเอาแต่หาเรื่องตัวเองอยู่ได้!
เธอแย่งอันดับหนึ่งของตัวเองไปแล้ว แถมยังทำให้อับอายต่อหน้าทุกคนอีก
จะใจดีกับเธอสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
หยางเสวี่ยแค้นจนแทบกัดฟัน
ยังจะให้เรียนกับเธออีก?
มีเทคนิคปลูกต้นไม้ดี ๆ ขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่เก็บงำไว้ แล้วจะสอนกันจริง ๆ หรือไง?
เธอไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางเชื่อหรอก!
หยางเสวี่ยเงยหน้าขึ้น สบกับรอยยิ้มหวานของเซิ่งเซี่ย พลางรู้สึกได้ถึงสายตาเยาะเย้ยและรังเกียจจากคนรอบข้าง หัวใจพลันบีบรัด...
กล้ามเนื้อหูรูดคลายตัว
จากนั้นก็ได้ยินใครบางคนร้องขึ้นว่า
“หยางเสวี่ยฉี่ราด!”
สมองของหยางเสวี่ยอื้ออึงไปชั่วขณะ รู้สึกเพียงว่ามีของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงมาตามขากางเกง
เธอก้มมองเล็กน้อย
สมองขาวโพลน
ในใจมีเพียงสองคำ: จบแล้ว!
เธอได้ยินเสียงร้อนรนของซ่งจืออวี๋แว่ว ๆ เท่านั้น
“เสี่ยวเสวี่ย! เสี่ยวเสวี่ยเป็นอะไรไป? อย่าทำให้ตกใจสิ!”
พอหยางเสวี่ยได้สติอีกครั้ง เธอก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดและนอนอยู่บนเตียงแล้ว
——
หยางเสวี่ย ผู้เชี่ยวชาญปลูกต้นไม้แห่งบ้านพักปัญญาชนลงชนบท ไม่ได้รับรางวัล ‘บุคคลดีเด่นด้านเทคนิคการปรับปรุงพื้นที่ทะเลทราย’ แถมยังฉี่ราดเพราะตกใจต่อหน้าทุกคน!
เรื่องนี้แพร่ไปทั่วบ้านพักปัญญาชนลงชนบทและเขตบ้านพักครอบครัวทหารอย่างรวดเร็ว
เซิ่งเซี่ยได้ยินทุกคนพูดถึงเรื่องนี้
ไม่ได้สงสารสักนิด
นอกจากรู้สึกสะใจแล้วก็ยังอดขำไม่ได้
ตอนหยางเสวี่ยพูดจาเสแสร้งไม่ใช่ว่าเก่งนักหรือไง?
แล้วทำไมถึงฉี่ราดล่ะ?
ฟู่ชางเย่ก้าวเข้าประตูมาก็เห็นเธอกำลังหัวเราะ จึงเลิกคิ้วถาม