บทที่ 48 อะไร? ตกหลุมรักฉันแล้วหรือไง?
เสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เซิ่งเซี่ยสะดุ้ง
เธอหันไปมองด้านหลัง ก็เห็นเด็กชายสองคนสวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวใหญ่กับรองเท้าฟาง
ทั้งคู่อายุราวหกเจ็ดขวบ ตอนนี้กำลังลากเหยี่ยวตัวใหญ่ที่แทบหมดลมหายใจเข้ามาในเขตบ้านพักครอบครัวอย่างทุลักทุเล
“แม่! แม่ รีบมาดูเร็ว!”
“พวกเราเก็บเหยี่ยวตัวใหญ่มาได้!”
พี่น้องทั้งสองตื่นเต้นจนหน้าแดง ลืมคำกำชับของพ่อแม่ไปเสียสนิท
กำชับแล้วกำชับอีกว่าอย่าไปแงะไข่นกอินทรีตรงหน้าผาดินเหลือง ห้ามเก็บของมั่วซั่วมากิน
แต่สองคนนี้ไม่เพียงไปถึงหน้าผา ทั้งตัวเปื้อนดินกับใบไม้ขมไปหมด แถมยังเก็บเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ยังไม่ตายสนิทกลับมาอีก!
จางเจวียนเห็นแล้วหน้ามืด เกือบยืนไม่อยู่
เธอเอามือข้างหนึ่งประคองท้อง อีกข้างหยิบไม้กวาดหลังประตู เดินออกมาด้วยความโมโห
“พวกแกสองคนมานี่! ฉันจะนับถึงสาม!”
“สาม!”
พี่น้องทั้งคู่รีบหลบ
แม่กำลังตั้งครรภ์ พวกเขาจึงไม่กล้าหลบแรงเกินไป
สุดท้ายเลยโดนไม้กวาดฟาดไปหลายที
“ยังกล้าวิ่งอีกไหม? ดูสิว่าฉันจะตีขาพวกแกให้หักหรือเปล่า!”
“ฉันบอกให้ไปหน้าผาเหรอ! บอกให้ไปแงะไข่นกอินทรีเหรอ! บอกให้เก็บของมั่วซั่วเหรอ!”
“ต้องให้ฉันพูดอีกกี่ครั้งพวกแกถึงจะฟังกัน?”
“แม่ครับ ผมผิดไปแล้ว อย่าโกรธเลย เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะครับ”
เซียวเซี่ยงหยาง พี่ชายคนโต ออดอ้อนเสียงดัง
น้องชายเห็นดังนั้นก็รีบตามมา “แม่ครับ อย่าถอดกางเกงตีเลยได้ไหมครับ ถ้าตีก้นเปลือย เพื่อนจะหัวเราะเอา!”
เสี่ยวอิง เสี่ยวเจาหมู่ และเสี่ยวพ่านต่างก็อยู่แถวนี้