แววตาของฟู่ชางเย่ลึกล้ำจนชวนหวาดหวั่น
เขาหลุบตาลงเล็กน้อย มองก้อนแป้งขาวที่ไม่ระแวดระวังอะไรเลย กำลังถูไถแผงอกของเขาอย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมว
ใบหน้าขาวผ่องนุ่มนิ่มเนียนละมุน
เนียนยิ่งกว่าไข่ที่ปอกเปลือกแล้วเสียอีก!
แต่เขากลับไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่น้อย
เพียงมองเธอด้วยสายตาหม่นมืดที่เต็มไปด้วยแรงกดข่ม
จู่ ๆ เซิ่งเซี่ยก็คว้ามือเขาไว้ ซุกหน้าลงบนฝ่ามือแล้วถูไถเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะพึมพำว่า
“เจ้าจิ้งจอกทรายตัวน้อย...”
ให้ตายสิ!
ฝันเห็นสัตว์เดรัจฉาน ยังไม่ฝันเห็นเขาเลย!
แววตาของฟู่ชางเย่ยิ่งลึกล้ำขึ้น ทุกครั้งที่เขาฝัน ก็มีแต่ฝันถึงเธอ
ยัยคนไร้หัวใจ!
ฟู่ชางเย่ก้มลงจูบริมฝีปากแดงนุ่มของเธออย่างหนักหน่วง
แต่ก็ยังไม่จุใจ จึงจูบมือเธออีกครั้ง
เนียนนุ่มเกินไปแล้ว
หอมด้วย
ไม่ใช่กลิ่นสบู่หอมชนิดไหนหรือกลิ่นอะไรทั้งนั้น แต่เป็นกลิ่นกายของเธอเอง
หอมจนเขามึนงงไปหมดแล้ว!
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงกัดนิ้วเธอเบา ๆ หนึ่งที
ให้ตายสิ!
นุ่มจริง ๆ ด้วย!
มือใหญ่หยาบกร้านลูบไล้ไปตามตัวเธออย่างเชื่องช้า
ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงบนร่างกายเธอทีละแห่ง แผ่วเบา แต่กลับแฝงความดุดันอย่างบอกไม่ถูก
เธอครางงึมงำอยู่ใต้จูบของเขา
สะโพกน้อย ๆ บิดไปมาบนตัวเขา
ให้ตายสิ!
นี่มันจะเอาชีวิตกันชัด ๆ!
เกือบจะอดใจไม่ไหวแล้วเชียว!
ฟู่ชางเย่หรี่ตาลงเล็กน้อย แนบริมฝีปากข้างหูเธอ น้ำเสียงห้าวหื่นพร่าแหบ
“ที่รัก ถ้ายังขยับซนอีก ฉันจะจัดการเธอแล้วนะ”
ขณะพูด เขาก็เปิดผ้าห่มผืนบางออก แล้วเลิกกระโปรงของเธอขึ้นทันที