ระหว่างพูด เหลียงหงปิงมองข้ามผู้บังคับกองพันตู้ไป จ้องหยางเสวี่ยที่หน้าซีดเผือดเขม็ง
ถ้าเธอไม่ได้ทำเรื่องผิดบาปไว้ ทำไมพอถูกคนจากหน่วยจัดสวนจับได้ถึงได้ร้อนรนขนาดนั้น?
หน่วยจัดสวนกับกองทัพก่อสร้างเป็นคู่แข่งกันก็จริง แต่ต่างก็เป็นสหายปฏิวัติ ปกติทุกคนก็อยู่ร่วมกันได้ดี
แต่พอเห็นคนจากหน่วยจัดสวนกลับตื่นตระหนก
ต้องมีอะไรผิดปกติแน่!
หยางเสวี่ยไม่คิดว่าเหลียงหงปิงจะพูดแบบนี้
เธอทั้งตกใจทั้งน้อยใจ “เหลียงหงปิง พวกเราก็อยู่กองทัพก่อสร้างเดียวกันนะ ทำไมถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้ได้?”
พอพูดถึงท้ายประโยค น้ำเสียงก็กลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่
ซ่งจืออวี๋ไม่กล้าต่อปากต่อคำกับผู้บังคับกองพันตู้ แต่กับคนอื่นเธอไม่กลัวสักนิด
เธอรีบพูดเสริมทันที “ใช่แล้ว! พวกเราก็อยู่บ้านพักปัญญาชนลงชนบทเดียวกันนะ ถ้าไม่ช่วยเสี่ยวเสวี่ยก็ไม่เป็นไร แต่ยังซ้ำเติมใส่ร้ายเธออีก คุณยังมีมโนธรรมอยู่ไหม?”
“ตาบอดแล้วยังใจบอดอีก สักวันแกจะต้องเสียใจ!” เหลียงหงปิงหัวเราะเยาะ
พูดจบก็ไม่รอฟังคำตอบ หันหลังเดินจากไปทันที
ซ่งจืออวี๋ทำหน้างง “แกนั่นแหละตาบอดใจบอด ไม่รู้จักแยกแยะคนดีคนชั่ว!”
หยางเสวี่ยรู้สึกว้าวุ่นใจมาก
เมื่อกี้เหลียงหงปิงหมายความว่ายังไง?
หรือว่าเขาเห็นอะไรเข้า?
คิดดูแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้
ของพวกนั้นเธอแอบจัดการข้างนอก
ค่อย ๆ ทำวันละนิด กว่าจะรวบรวมได้ก็ใช้เวลานานมาก
ไม่เคยเอาเข้ามาข้างในเลย
เขาไม่มีทางเห็นแน่
หยางเสวี่ยอดรู้สึกเสียใจไม่ได้
ตอนนั้นเธอน่าจะซ่อนของให้มิดชิดกว่านี้ จะได้ไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น