หยางเสวี่ยสายตาดี มองเห็นแต่ไกลว่าตอนฟู่ชางเย่ออกจากบ้าน เขาดึงมือเซิ่งเซี่ยไว้ เหมือนกลัวว่าเธอจะสะดุดล้ม
ปกป้องเซิ่งเซี่ยราวกับเธอเป็นแก้วตาดวงใจ
หยางเสวี่ยหลุบตาลง กัดฟันจนแทบแหลก
ทำไมกัน!
เซิ่งเซี่ยไม่ต้องทำอะไรเลย ก็ได้ทุกอย่างไปอย่างง่ายดายงั้นเหรอ?
คอยดูก็แล้วกัน!
เธอเปลี่ยนทิศทาง แล้วมุ่งหน้าไปยังพื้นที่เพาะปลูก
ตอนนี้เป็นเวลากินข้าว
แต่ในแปลงทดลองของหน่วยจัดสวนกลับมีคนเฝ้าอยู่ถึงสองคน!
รออยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนถึงได้เดินจากไป
หยางเสวี่ยรู้ว่าอีกไม่นานพวกเขาก็จะเปลี่ยนเวร ให้คนอื่นมาเฝ้าแทน
เธอรีบเอาของที่เก็บรวบรวมมาใส่ให้ต้นไม้ทุกต้น แล้วรีบออกไปทันที
ทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็หันไปหาผู้บังคับกองพัน แล้วแจ้งเรื่องที่เซิ่งเซี่ยโกง
เช้าวันถัดมา
หยางเสวี่ยคอยจับตาดูทางเข้าอยู่ตลอด
เธอสายตาดี จึงเห็นทันทีว่าผู้บริหารจากสถานีเพาะชำกลางมาถึงแล้ว
ตอนที่ไปรับกล้าไม้ เธอเคยเห็นผู้ชายคนนี้
ไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัด แต่ดูออกว่าเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น
ขนาดเจ้าหน้าที่เฉินเจินยังให้ความเคารพเขามากไม่ใช่หรือ?
หยางเสวี่ยตื่นเต้นจนลมหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
มาเร็วจริง ๆ!
เป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้เป๊ะ
พอได้ยินข่าวว่าโกง ใครจะไม่ร้อนใจ?
พอรู้ว่าผู้ได้รับรางวัลบุคคลดีเด่นด้านเทคนิคการปรับปรุงพื้นที่ทะเลทรายโกงจนได้รางวัลมา พวกเขาก็รีบมาทันที
เรื่องรางวัลจะชุ่ยไม่ได้
หยางเสวี่ยเงยหน้าขึ้น เห็นทั้งสองคนพูดคุยกันเบา ๆ คล้ายกำลังลังเลว่าจะเข้ามาตอนนี้เลยดีหรือไม่
เธอรู้ว่าพวกเขากลัวว่าการเข้ามาจะรบกวนการปลูกต้นไม้