ฟู่ชางเย่นอนคว่ำอยู่ข้างเซิ่งเซี่ย สีหน้าเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง
เขาเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองแล้ว
เซิ่งเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ มีดวงตาหงส์งดงามชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา หางตาแดงก่ำจากการร้องไห้
ปลายจมูกก็แดงระเรื่อ
เธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัว ขนตายาวงอนสั่นไหวเบา ๆ ยังมีหยาดน้ำตาเกาะอยู่
ผ้าห่มผืนบางถูกปูไว้อย่างยุ่งเหยิงบนเตียงเตา
ฟู่ชางเย่นิ่งไปนาน ดวงตาลึกล้ำ
เขาคิดว่าเขากับภรรยาจะเข้ากันได้ดีในทุก ๆ ด้าน
จะทำให้เธอได้สัมผัสกับความสุขสบายอย่างถึงที่สุด
ทำให้เธอหลงรัก...
แล้วก็เข้ามาเกาะติดเขา...
แต่ผลกลับเป็นแบบนี้เนี่ยนะ?
ชีวิตสามีภรรยาก็จบลงแล้ว แต่ทำไมในใจเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจขนาดนี้!
บ้าเอ๊ย!
เขายังหนุ่มแท้ ๆ แต่กลับไม่ไหวแล้วเหรอ?
ตามหลักแล้วไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนี่นา
ปกติเขาฝึกหนักที่สุด ขี่ม้าฟาดฟันด้วยดาบก็เก่งที่สุด สถิติที่เขาทำไว้จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครทำลายได้
เวลาปฏิบัติภารกิจ เขาก็เป็นคนบุกนำหน้า
อีกทั้งทุกปีค่ายทหารจะจัดตรวจสุขภาพให้ เขาเพิ่งตรวจไปเมื่อไม่นานมานี้เอง สุขภาพแข็งแรงสุด ๆ
ไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?
มันไม่ถูกแล้ว
ฟู่ชางเย่ขมวดคิ้วแน่น
ภรรยาร้องไห้เรียกว่าปวดอยู่ตลอด ที่จริงเขาเองก็เจ็บเหมือนกัน
ตอนนี้ก็ยังเจ็บอยู่เลย
ตอนที่แนบชิดกันที่สุด ในใจเขารู้สึกสุขสบายอย่างมาก
แต่ร่างกายกลับไม่สบายเลยสักนิด
ซี๊ด...
ฟู่ชางเย่เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายจ้องมองเซิ่งเซี่ย
“ที่รัก ยังไม่ดึกเลย เราลองกันอีกสักรอบไหม?”
เซิ่งเซี่ยกอดผ้าห่ม ส่ายหน้ารัวจนเหมือนกลองป๋องแป๋ง เส้นผมยุ่งเหยิงทิ้งตัวลงมา
เสียงอ่อนนุ่มของเธอเจือสะอื้น “ไม่เอา!”