แพทย์ทหารที่มาตรวจฟู่ชางเย่เป็นคนคุ้นเคยกัน ชื่อหลิวเซี่ยงหยาง
ดูท่าทางอายุสี่สิบกว่า แถมยังดูดุดันไม่น้อย
พอฟู่ชางเย่เข้าไป เขาก็นั่งลงอย่างผึ่งผาย ขมวดคิ้วแล้วเล่าอาการอย่างรวบรัด
ก่อนถามอย่างกระวนกระวายเล็กน้อยว่า
“หมอหลิว อาการแบบนี้ใช้ยาอะไรได้บ้างครับ ต่อไปยังใช้ชีวิตสามีภรรยาได้ไหมครับ เวลาสองนาทีนี่แปลว่าร่างกายมีปัญหาหรือเปล่า?”
พอได้ฟังคำถามรัวเป็นชุดของเขา
หลิวเซี่ยงหยางก็หลุดหัวเราะออกมา
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงยมทูตมีชีวิตคนนี้ที่ก่อนหน้านี้ไม่นาน รีบร้อนเข้ามาถามเขาอย่างดุดันว่าตอนผ่าตัดลืมเอาผ้าก๊อซออกหรือเปล่า
บอกว่าคันยุบยิบตรงกลางอกจนทนไม่ไหว
สุดท้ายถามแบบนั้น ที่แท้ก็หวั่นไหวเข้าแล้ว!
หลิวเซี่ยงหยางถือปากกาไว้ ก่อนถามอย่างใจเย็นว่า
“ภรรยาของคุณตัวเล็กบอบบางใช่ไหม?”
ฟู่ชางเย่พยักหน้า แล้วก็เห็นอีกฝ่ายยิ้ม
“อาการแบบนี้ปกติ คุณตัวใหญ่ขนาดนั้น ส่วนภรรยาตัวเล็ก เจ็บตั้งแต่ครั้งแรกก็เป็นเรื่องธรรมดา พวกหนุ่ม ๆ ในกองทัพไม่รู้จักหนักเบากันทั้งนั้น!”
“ส่วนเรื่องเวลา ก็แค่ช่วงแรก ๆ ประหม่ามากเกินไป แถมยังไม่เคยเจอความรู้สึกแบบนี้ หลังจากนี้ก็จะเป็นปกติเอง แต่ต่อไปคุณต้องคำนึงถึงความรู้สึกของภรรยาก่อน ให้เธอค่อย ๆ ปรับตัว ห้าม...”
เขากำชับอย่างละเอียดอยู่นาน
หลิวเซี่ยงหยางแทบจะพูดจากใจจริงทุกคำ
ด้วยรูปร่างใหญ่โตขนาดนี้ ภรรยาของเขาก็ลำบากจริง ๆ
ฟู่ชางเย่ตั้งใจฟังทุกคำ
ยิ่งฟัง ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย