ความมืดปกคลุมทั้งคู่เพียงชั่วครู่
เมื่อเริ่มชินกับแสงสลัว สายตาของทั้งสองก็ประสานกันอย่างแม่นยำ มืออ่อนนุ่มของเซิ่งเซี่ยวางอยู่บนอกเขา
เธอกลั้นหายใจอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างสั่นไหว
ภายในห้องสลัว ร่างสูงใหญ่กำยำของชายหนุ่มเต็มไปด้วยมัดกล้าม ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำคมกริบ ทั้งยังแฝงรอยยิ้ม
ดุดันและชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดัน
ท่าทางเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนจากความเป็นชาย
จะ...จะเริ่มแล้วเหรอ?
เซิ่งเซี่ยกลืนน้ำลาย
เธอกับฟู่ชางเย่อาศัยอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมาพักหนึ่งแล้ว ด้วยความหน้าหนา ฟู่ชางเย่จึงทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ใกล้ชิดสนิทสนมขึ้นได้ในเวลาไม่นาน จากเดิมที่ต่างเคารพกันราวแขก...
แต่ก็ยังไม่เคยได้ลงเอยกันจริง ๆ
ก่อนกลับบ้านเกิด เซิ่งเซี่ยคิดว่าพวกเขาคงจะได้เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ แล้ว ทว่าเขากลับปล่อยเธอไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หลังจากนั้นเมื่อเธอตั้งสติได้ ก็เดาว่าเขาอาจอยากให้เธอมีสภาพจิตใจพร้อมก่อนขึ้นรถไฟ
ผู้ชายคนนี้ ถึงจะดูตัวใหญ่หยาบกระด้าง แต่ก็ใส่ใจรายละเอียดเสมอ
วันนี้ลองดูก่อนก็แล้วกัน
เขาน่าจะควบคุมตัวเองได้ใช่ไหม?
ชั่วขณะหนึ่ง เซิ่งเซี่ยคิดไปต่าง ๆ นานา
ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก ฟู่ชางเย่ก็โน้มตัวเข้ามาอย่างฉับพลัน ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาประทับลงบนริมฝีปากเธอ
ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูบกัน
แต่ครั้งนี้กลับทำให้หน้าแดงใจเต้นเป็นพิเศษ
ชั่วขณะนั้น ความคิดของเซิ่งเซี่ยกระจัดกระจาย เธอคิดฟุ้งซ่านไปสารพัด