โจวเจี้ยนเช่อวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พอดีกับเจอสามีภรรยาจางเจวียนตรงหน้าประตู
เขากำลังจะปีนกำแพงเข้าไป เซียวอ้ายกั๋วก็รีบดึงตัวไว้
“เฮ้ ๆ ๆ! จะทำอะไรน่ะ? เหล่าฟู่กับเมียเขาอยู่ด้วยกันนะ”
จังหวะนี้เข้าไปคงไม่เหมาะ
ผู้ชายด้วยกันน่ะ
แววตาของโจวเจี้ยนเช่อยังสงบนิ่ง แต่เสียงกลับสั่นเล็กน้อย
“ไม่ใช่ครับ ผู้กองมีท่อนไม้เสียบอยู่ที่ไหล่นะครับ!”
“อะไรนะ?!” เซียวอ้ายกั๋วขึ้นเสียงสูงปรี๊ด!
โจวเจี้ยนเช่อยังใจเย็นกว่า เขามองเซียวอ้ายกั๋วแวบหนึ่ง ก่อนตบประตูแล้วตะโกนเรียก
“ผู้กองครับ ผู้กอง ผมเข้าไปแล้วนะครับ!”
พูดจบก็รออยู่สองวินาที ก่อนถอยหลังไปสองก้าว วิ่งเหยาะ ๆ แล้วใช้มือทั้งสองยันกำแพง พลิกตัวข้ามเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว
จากนั้นเปิดประตูรั้วจากด้านใน
แล้วเดินเข้าไปพร้อมกับจางเจวียนและเซียวอ้ายกั๋ว
ตอนนั้นคิ้วของฟู่ชางเย่ขมวดเข้าหากันจนเป็นร่องลึก
เซิ่งเซี่ยดันเขาเบา ๆ “รีบปล่อยสิ คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?”
ฟู่ชางเย่สูดปากด้วยความเจ็บ ก่อนยิ้มอย่างยียวน “แค่แผลถลอก ไม่เป็นไรหรอก”
พอได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา ฟู่ชางเย่ก็ปล่อยเซิ่งเซี่ยทันที แล้วยกมือช่วยจัดเสื้อผ้าให้เธอ
เซิ่งเซี่ยรีบเงยหน้ามองอาการของเขา
เห็นท่อนไม้แดงหลิวขนาดใหญ่เท่าแขนเด็กทารกเสียบคาอยู่ที่ไหล่
บาดแผลยังคงมีเลือดไหล
เสื้อสีเขียวทหารเปื้อนเลือดสีแดงคล้ำเป็นวงกว้าง
สีหน้าของเซิ่งเซี่ยซีดเผือดลงในพริบตา
เธอบังคับตัวเองให้สงบลง
รีบหยิบผ้าพันแผลออกมา อาศัยจังหวะรินน้ำเปลี่ยนเป็นน้ำพุวิญญาณอย่างแนบเนียน แล้วกดผ้าไว้รอบแผลเช็ดเบา ๆ