เป็นพืชชนิดนี้!
เต็มพื้นไปหมด!
ดวงตาของหยางเสวี่ยพลันสว่างวาบอย่างน่าตื่นตะลึง
ช่วงนี้เธอคิดมาตลอดว่าจะใช้วิธีไหนเอาชนะเซิ่งเซี่ย เพื่อข่มความผยองของอีกฝ่าย
แต่จนแล้วจนรอดก็คิดอะไรดี ๆ ไม่ออก
ในที่สุดก็ได้พบของดีเข้าแล้ว!
สวรรค์มอบโอกาสให้เธอได้เกิดใหม่ ดูท่าจะลำเอียงเข้าข้างเธอจริง ๆ
หยางเสวี่ยกระแอมเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองปัญญาชนลงชนบทที่พูดขึ้นมาอย่างตำหนิ
“ทำไมถึงตกอกตกใจขนาดนั้น? ฉันเจอของดี กำลังศึกษาอยู่ เธอจู่ ๆ ก็เข้ามา เกือบทำให้ฉันเสียสมาธิแล้ว”
เธอพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่งเสียจนอีกฝ่ายชะงักไป
พอตั้งสติได้ มุมปากก็พลันกระตุก
หยางเสวี่ยน่ะหรือ?
ศึกษาเรื่องต่าง ๆ เนี่ยนะ?
พักนี้เซิ่งเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ เอาแต่ทำการศึกษาอยู่ทุกวัน พวกเธออิจฉาจนตาร้อนกันแทบแย่
เธอเงยหน้ามองไปไกล เห็นคนจากฝั่งข้าง ๆ ทยอยเดินไปกันมากขึ้น บอกว่าจะสอนภาคปฏิบัติ ใครอยากเรียนก็ไปได้
เมื่อครู่เธอกำลังจะไปอยู่แล้ว...
แต่ถ้าหยางเสวี่ยมีวิธีที่ดีกว่า ก็คงดีเลย
คิดได้ดังนั้น เธอก็เอ่ยอย่างยินดีว่า
“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันเข้าใจผิดไป”
“หยางเสวี่ย เธอมีวิธีดี ๆ อะไรเหรอ?”
ก่อนเซิ่งเซี่ยจะมา ความคิดทุกอย่างที่หยางเสวี่ยเสนอออกมาล้วนดีมาก
เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ทำให้ทุกคนระแวดระวังเธอ แต่ในใจก็ยังยอมรับว่าหยางเสวี่ยฉลาด
จึงเชื่อคำพูดของเธอโดยไม่รู้ตัว
หยางเสวี่ยยิ้มอย่างสำรวม “ถ้าเธอสนใจ รอฉันคิดให้เรียบร้อยแล้วจะไปรายงานผู้บังคับกองพัน เธอก็มาฟังอยู่ข้าง ๆ ได้นะ”
“ได้เลย!”
กว่าจะคิดจนเสร็จก็ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง