คนมากแรงก็เยอะ ไม่นานก็ช่วยกันกองปุ๋ยจนเกือบเสร็จ
เจียงหนิงมองเซิ่งเซี่ยที่เหงื่อท่วมศีรษะ แล้วเดินเข้าไปพูดยิ้ม ๆ ว่า “พวกเรากำลังจะไปตักน้ำกัน อยากไปดูไหม? ไม่ต้องให้เธอหาบน้ำหรอก แค่ไปจำทางไว้ก็พอ”
“ได้สิ” เซิ่งเซี่ยตอบรับอย่างยินดี
ตั้งแต่มาที่นี่ เธอยังไม่เคยไปแหล่งน้ำเลย
ได้ยินว่าเป็นแม่น้ำสายหนึ่ง รอบ ๆ มีโอเอซิส
พอเข้าใกล้แม่น้ำ ก็เห็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ อยู่หลายแห่ง
ดวงตาเซิ่งเซี่ยเป็นประกาย “ที่นี่สวยจัง ถ้าปลูกต้นไม้ทั่วทะเลทรายได้ ต่อไปทุกที่ก็จะกลายเป็นโอเอซิส คงสวยกว่านี้อีก”
พอได้ยิน เจียงหนิงก็หัวเราะ
คนหนุ่มสาวนี่ช่างไม่รู้จักกลัวอะไรเลย
กล้าคิดจริง ๆ!
เธอยิ้มน้อย ๆ ไม่พูดอะไรที่จะบั่นทอนกำลังใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องว่า
“แถวนี้อยู่ใกล้แหล่งน้ำ มีแอ่งน้ำเล็ก ๆ เยอะ สัตว์ป่ามักจะมาดื่มน้ำ บางครั้งยังมองเห็นเสือกับหมีสีน้ำตาลอยู่ไกล ๆ ด้วย”
“เวลาพวกเรามาตักน้ำต้องมากันเป็นกลุ่ม ห้ามมาคนเดียวเด็ดขาด อันตรายมาก”
เซิ่งเซี่ยตั้งใจฟังแล้วพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ
เธอไม่ทำเรื่องเสี่ยงอันตรายหรอก
ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าตึงตังดังมาจากที่ไกล ๆ
เซิ่งเซี่ยเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฝูงแกะเหลืองวิ่งมา
พวกมันเห็นคนอยู่แถวนี้ จึงรีบเบรกกะทันหัน
แกะหลายตัวชนกันอย่างไม่ทันตั้งตัว
จากนั้นก็รีบหันหลัง กระโดดโลดเต้นหนีไปไกล
กว่าจะเดินมาถึงริมแม่น้ำก็ใช้เวลากว่าสองชั่วโมง
เซิ่งเซี่ยคำนวณคร่าว ๆ ถ้าเริ่มทำแปลงหญ้าเป็นช่องจากแปลงปลูกแล้วลากมาถึงที่นี่ ก็คงใช้เวลาราวสามถึงสี่ปี