พอคิดถึงแผนการอันสมบูรณ์แบบของตัวเอง แล้วนึกถึงคำสัญญาของผู้บังคับกองพัน หยางเสวี่ยก็แทบอดใจไม่ไหว อยากส่งเสียงโห่ร้องออกมาดัง ๆ
ขอแค่แผนของเธอดำเนินไปอย่างราบรื่น ต่อไปเธอก็จะกลายเป็นผู้มีคุณูปการยิ่งใหญ่ของเขตเพาะปลูกทั้งหมด!
รางวัลบุคคลดีเด่นอะไรนั่น ยังไม่ใช่ของที่ได้มาง่าย ๆ หรอกหรือ?
ก่อนจากไป หยางเสวี่ยจ้องเซิ่งเซี่ยเขม็ง
เซิ่งเซี่ยจับสังเกตสายตานั้นได้อย่างฉับไว
เธอสบถในใจว่า ยัยประสาทเอ๊ย
จากนั้นก็หันกลับมาอธิบายกับทุกคนต่อ
“ฉันเข้าใจว่าทุกคนกังวล แต่ถ้าไม่มีต้นไม้ แม่น้ำใกล้ ๆ พวกคุณคงแห้งเร็วยิ่งกว่าเดิม ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่แม่น้ำเลย หมู่บ้านอาจต้องย้ายกันทั้งหมู่บ้านก็ได้”
พอได้ยินเช่นนั้น ลุงฮาหมี่ถีก็หัวเราะ
“หนูคงไม่รู้สินะว่าในทะเลทราย ยิ่งปลูกต้นไม้มาก น้ำก็ยิ่งน้อย ถึงตอนนั้นคนก็ไม่มีน้ำใช้กันพอดี”
เซิ่งเซี่ยหรี่ตายิ้ม ตอบอย่างเปิดเผยว่า “แต่มนุษย์กับต้นไม้ต่างก็พึ่งพาอาศัยกันนะคะ”
“การปลูกต้นไม้ต้องใช้น้ำก็จริง แต่ใบไม้ช่วยกันลมและทรายได้ ช่วยป้องกันไม่ให้ทะเลทรายกลืนแหล่งน้ำไป”
“ต้นซั่วซั่วกับหลิวแดงหยั่งรากลึก ช่วยกั้นทรายเหลืองและปกป้องตาน้ำกับแม่น้ำได้ พอพายุทรายเบาบางลง หมู่บ้านก็ปลอดภัย ทุ่งหญ้ารอบ ๆ ก็ไม่ถูกทรายเหลืองกลบง่าย ๆ ด้วย”
“พอต้นกล้าโตเต็มที่แล้ว พอถึงฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว ใบไม้แห้งก็ร่วงลงมา ทุกบ้านในหมู่บ้านเก็บไปใช้เป็นฟืนได้ แถมดินยังค่อย ๆ ดีขึ้นด้วยค่ะ”
.....
เมื่อฟังคำพูดเป็นเหตุเป็นผลของเซิ่งเซี่ย ทุกคนต่างพากันครุ่นคิด
เด็กสาวคนนี้พูดมีเหตุผลจริง ๆ
ในทะเลทรายมีหมู่บ้านร้างอยู่ทุก ๆ สองสามปี ทั้งหมดเป็นเพราะตัดต้นไม้ในละแวกนั้นจนบ่อน้ำแห้งขอด สุดท้ายไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องย้ายหมู่บ้าน