เซิ่งเซี่ยยกมือปิดหน้า เบือนสายตาหนี
เธอรู้สึกว่าอีกไม่นานตาต้องเป็นตากุ้งยิงแน่
“คะ...คุณใส่กางเกงให้เรียบร้อยก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”
ฟู่ชางเย่เลียเขี้ยว ก่อนหัวเราะเสียงต่ำ
“เรื่องสำคัญอะไร? แน่ใจนะว่าจะคุยตอนนี้?” เขาใช้นิ้วโป้งเคาะหัวเข็มขัดเบา ๆ น้ำเสียงห้าวหาญและอวดดี
เสียงเคาะใสกังวานดังชัดเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงบ
หัวใจของเซิ่งเซี่ยกระตุกวูบ
ภาพชวนวาบหวิวผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
ผิวสีเข้ม แผงอกกว้างใหญ่ กล้ามหน้าท้องแน่นกระชับ รอยเว้ารูปตัววีทอดลงไปจนถึงขอบกางเกงแล้วก็หยุดลง...
อุณหภูมิบนใบหน้าสูงขึ้นเรื่อย ๆ
เซิ่งเซี่ยรู้สึกแม้แต่ลมหายใจยังร้อนผ่าว
เธอหลบสายตาไปมา ไม่กล้ามองฟู่ชางเย่ “คะ...คุณไปอาบน้ำก่อน!”
เห็นเธอทำท่าตื่นกลัวเหมือนกระต่ายน้อย ฟู่ชางเย่ก็เลิกคิ้ว “กลัวอะไร? ฉันใส่กางเกงชั้นในอยู่!”
ขี้กลัวขนาดนี้ ถ้าได้เห็นของจริงขึ้นมา ไม่ตกใจจนเป็นลมเลยหรือไง?
“ใคร...ใครขี้กลัวกัน ฉันแค่คิดว่ามองแบบนี้มันไม่สุภาพ...” ก้อนแป้งน้อยพูดเสียงนุ่ม ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากัน เสียงแผ่วเบาราวกับสายน้ำไหลผ่านหัวใจ ฟู่ชางเย่ถึงกับคิ้วกระตุกแรง
เขาเม้มปากแน่น “กับผู้ชายของตัวเองจะไม่สุภาพตรงไหน? ชอบก็มองตามสบาย อยากจับก็ให้จับ”
แพขนตายาวของเซิ่งเซี่ยสั่นไหว เธอแทบถูกความตรงไปตรงมาของฟู่ชางเย่ทำเอาตกใจตาย
คืนนี้...คืนนี้พวกเขาจะมีอะไรกันแล้วหรือเปล่า?
ก่อนทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ เธอเป็นเด็กดีมาตลอด ช่วงเดียวที่ขัดขืนครอบครัวก็คือตอนตัดสินใจแน่วแน่เลือกเรียนสาขาปลูกต้นไม้ในทะเลทราย ทั้งที่คนในบ้านคัดค้าน