ปีหน้าก็จะเป็นปีที่ช่วงเวลาสิบปีนั้นเริ่มต้นขึ้น
ต้องบอกลุงทั้งหลายสักหน่อย
ลุงทั้งหลายล้วนเป็นบุคคลสำคัญและฉลาดมาก ถ้าเธอพูดเรื่องนี้ก่อนเดินทางมากับกองทัพ ก็คงทำให้พวกเขาสงสัยแน่นอน
แต่ตอนนี้เธออ้างได้ว่าเป็นข่าวที่กองทัพได้รับมา
อีกอย่าง เรื่องนี้ต้องกลับไปพูดที่บ้านด้วยตัวเองเท่านั้น
โทรศัพท์ในยุคนี้มีการดักฟัง โดยเฉพาะสายที่โทรออกจากกองทัพ
เซิ่งเซี่ยรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฉลาดนัก จึงระมัดระวังทุกเรื่อง ไม่เปิดช่องให้ใครจับผิดได้แม้แต่น้อย
แต่เธอไม่คิดเลยว่ากำลังพูดเรื่องสำคัญอยู่ดี ๆ ฟู่ชางเย่จะพูดประโยคนี้ขึ้นมา
เซิ่งเซี่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับฟู่ชางเย่
หัวใจเธอกระตุกวูบ
ดวงตาสีดำที่ลึกล้ำคู่นั้น บัดนี้ดูราวกับหมาป่าหิวโซที่กำลังจ้องลูกแกะเตรียมกลืนลงท้อง
เสียงของเขาแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แทบจะกลืนกินเธอ
“ขอจูบทีหนึ่ง”
สิ้นเสียง เขาก็โอบเอวแล้วยกเธอขึ้น ให้เธอแยกขานั่งคร่อมอยู่บนตัก
มือใหญ่ร้อนผ่าวรัดเอวเธอแน่น ดึงร่างเข้าหาอก ส่วนมืออีกข้างประคองท้ายทอย ก่อนจะหอบหายใจแรงแล้วก้มลงจูบเธอ
“ถ้ากลัวก็กัดฉัน!”
ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบลงบนริมฝีปากนุ่มเย็นของเซิ่งเซี่ย
จูบของเขาร้อนแรงและดุดัน ราวกับกำลังชดเชยความอัดอั้นที่สะสมมาตลอดสองวันนี้
เสียงครางพึงพอใจแผ่วต่ำดังออกจากลำคอแหบพร่า
เซิ่งเซี่ยถูกจูบจนมึนงง
ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา
ขาทั้งสองไร้เรี่ยวแรงห้อยลง จนร่างแทบไหลลงไป
เพียงชั่วพริบตา มือใหญ่ของเขาก็ช้อนเธอขึ้นมากอดไว้แนบอก
ฟู่ชางเย่หน้ามืดตามัวเพราะความงาม กอดเธอพลางจูบและขบเม้มไม่หยุด
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
เซิ่งเซี่ยเริ่มหายใจไม่ทัน