หยางเสวี่ยยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ
ชาติที่แล้ว ผู้ชายที่เธอตั้งใจเลือกกลับเป็นคนสารเลว แถมภายหลังยัง...…
ช่างเถอะ ไม่พูดถึงดีกว่า
แค่คิดขึ้นมา หัวใจก็เจ็บร้าว!
พอมองแผ่นหลังกว้างใหญ่ที่เดินเคียงข้างคนขับรถอยู่ข้างหน้า เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าตอนนั้นตัวเองตาบอดไปได้ยังไง!
ชาติที่แล้วเธอถึงกับคิดว่าเขาเป็นชายหย่าร้างที่นำโชคร้ายมาให้ภรรยา แถมยังเป็นชาวนาไร้การศึกษาอีกหรือ?
เธอยังปฏิเสธการนัดดูตัวกับเขาไปตรง ๆ ด้วย
สุดท้ายฟู่ชางเย่กลับครองตำแหน่งสูงส่งและใช้ชีวิตเพียงลำพัง ส่วนเธอก็ไม่มีโอกาสปีนป่ายไปถึงเขาอีกแล้ว
ยิ่งนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อเย็นวาน กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาได้สัดส่วน ทั้งดิบเถื่อนและมีเสน่ห์เฉพาะตัว…
เซิ่งเซี่ยนี่โชคดีจริง ๆ
แต่ทำไมต้องเป็นเธอด้วย?
ถ้าเซิ่งเซี่ยไม่มา ตามกำหนดแล้ว ปีหน้าพ่อของซ่งจืออวี๋ก็จะแนะนำฟู่ชางเย่ให้เธอรู้จัก!
พูดไปแล้ว ฟู่ชางเย่ก็ควรเป็นผู้ชายที่ถูกลิขิตมาให้เธอไม่ใช่หรือ!
ผู้ชายในอนาคตของเธอ เธอจะแย่งกลับคืนมาก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?
ตลอดทาง หยางเสวี่ยคิดอะไรต่อมิอะไรไม่หยุด
พอถึงตัวเมือง ซ่งจืออวี๋ต้องดึงแขนเสื้อเธอ เธอถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว
หันไปก็เห็นฟู่ชางเย่จับมือขาวนุ่มบอบบางที่เซิ่งเซี่ยยื่นมา อีกมือโอบเอวเธอไว้ แล้วอุ้มลงจากรถอย่างง่ายดาย
สีหน้าของหยางเสวี่ยซับซ้อนยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าอิจฉามากกว่าหรือโมโหมากกว่า
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ฟู่ชางเย่คนนี้รักภรรยาจริง ๆ