ฟู่ชางเย่ใช้มือข้างหนึ่งประคองบั้นท้ายเธอ ก่อนอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย
เห็นเขามุ่งตรงไปยังห้องนอนอย่างชัดเจน เซิ่งเซี่ยก็ใจหาย รีบเอ่ยขึ้นว่า
“ขาหมู ในหม้อยังมีขาหมูอยู่นะ!”
ฟู่ชางเย่ชะงักฝีเท้า ขบฟันกรอด ก่อนก้มลงจูบเธออย่างหนักหน่วง
จากนั้นก็เปลี่ยนทิศทาง วางเธอลงบนเก้าอี้
เขาหันเข้าไปในครัว แล้วยกอาหารออกมา
พอเห็นขาหมูฉ่ำมันวาว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
“ชอบกินขาหมูเหรอ?”
มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าก้อนแป้งขาวไม่ชอบกินเนื้อมัน ๆ เขากังวลใจแค่ไหน!
ตอนนี้พอรู้ว่าเธอชอบกินขาหมู ฟู่ชางเย่ก็ดีใจจนแทบพูดไม่ออก
เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะซื้อมาให้กินเยอะ ๆ
ตะเกียบคีบเบา ๆ เนื้อก็หลุดออกจากกระดูกเอง กลิ่นหอมของซอสซึมเข้าไปในทุกเส้นใยของเนื้อไม่ติดมัน รสเค็มหอมของน้ำซอสมีเผ็ดแผ่ว ๆ เซิ่งเซี่ยอร่อยจนดูดนิ้วไม่หยุด
เห็นเซิ่งเซี่ยกินอย่างมีความสุข ฟู่ชางเย่ก็รู้สึกอิ่มเอมใจเป็นพิเศษ
แต่สายตากลับตรึงอยู่ที่ปลายลิ้นสีแดงระเรื่อของเธอ แววตายิ่งลุ่มลึกขึ้นเรื่อย ๆ
พอเซิ่งเซี่ยกินอิ่ม ฟู่ชางเย่ก็จัดการอาหารที่เหลือจนเกลี้ยงในไม่กี่คำ
แม้แต่น้ำแกงก็ใช้แป้งนึ่งเช็ดจนสะอาด แล้วกินจนหมด
กว่าจะรอจนถึงตอนค่ำและอาบน้ำเสร็จก็แทบแย่
ฟู่ชางเย่อุ้มเซิ่งเซี่ยขึ้นจากอ่างอาบน้ำทันที ใช้เท้าเตะประตูห้องนอนเปิด แล้วในจังหวะที่เซิ่งเซี่ยยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็โน้มตัวไปข้างหน้า
เซิ่งเซี่ยรู้สึกได้ถึงความวูบโหวงรุนแรง
“อ๊ะ—”
เธอร้องเบา ๆ มือยื่นออกไปคว้าบางสิ่งโดยไม่รู้ตัว