เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าสถานีหลี่ก็ถอนหายใจ
“สหายเซิ่งเซี่ย พูดตามตรง ข้อกังวลและข้อสงสัยของคุณ ทางองค์กรรับทราบแล้ว ทั้งยังเคยสอบสวนเรื่องนี้ด้วย แต่ผลที่ตรวจพบคือผู้แจ้งเบาะแสไม่มีเวลาและแรงจูงใจที่จะก่อเหตุ...”
“เรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความเข้าใจผิด สหายเซิ่งเซี่ย รางวัลนี้ยังเป็นของคุณ
วางใจได้ คนที่แอบใส่ปุ๋ย พวกเราจะรายงานให้องค์กรทราบ และขอให้องค์กรตรวจสอบอย่างละเอียดแน่นอน
พฤติกรรมใส่ร้ายกันอย่างเลวร้ายแบบนี้ เราจะปล่อยให้มีอยู่ไม่ได้!”
หลังฟังคำชี้แจงยืดยาว เซิ่งเซี่ยก็อดประหลาดใจไม่ได้
เธอค่อนข้างมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหยางเสวี่ย
แต่ในยุคที่ไม่มีกล้องวงจรปิด การหาหลักฐานก็ไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
ยุคนี้ให้ความคุ้มครองประชาชนผู้หวังดีที่แจ้งเบาะแสเป็นอย่างดี ไม่มีทางเปิดเผยชื่อให้คนนอกรู้
แต่เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้!
เซิ่งเซี่ยเหลือบมองหยางเสวี่ยอย่างเรียบเฉย
หางตาเหลือบผ่านซ่งจืออวี๋ที่ยืนอยู่ข้างอีกฝ่ายด้วยสีหน้าโกรธจัด แววตาของเธอไหววูบ ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า
“เรื่องที่ฉันถูกใส่ร้ายเป็นเรื่องเล็ก แต่แปลงทดลองถูกทำลาย ต้นกล้าถูกเผา นั่นเป็นเรื่องใหญ่ การใส่ปุ๋ยเป็นบริเวณกว้างขนาดนี้ต้องใช้ปุ๋ยไม่น้อย ปุ๋ยของเรามีจำนวนจำกัด บันทึกการเบิกจ่ายน่าจะตรวจสอบได้...”
เซิ่งเซี่ยพูดถึงรายละเอียดในการสืบสวนอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างพากันตกตะลึง
ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
หยางเสวี่ยกลับหัวเราะเย็นชา
คิดจริง ๆ เหรอว่าเธอโง่?
เรื่องก่อนหน้านี้ทำให้ชื่อเสียงของเธอมีมลทินไปแล้ว เธอจะทิ้งหลักฐานให้คนเอาไปประณามซ้ำอีกได้ยังไง?