ซ่งจืออวี๋ด่าเสียยับ ทุกคนเอนตัวลงนอนหลับตา แต่ไม่มีใครหลับจริงสักคน
พอได้ยินเช่นนั้น คนทั้งห้องพักก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน
หัวใจหยางเสวี่ยสั่นวูบ
ไม่คิดเลยว่าหลิ่วหงจะพูดแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน
เธอเชิดคาง มองไปด้วยสีหน้าดื้อรั้น ขอบตาแดงก่ำ เม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ น้ำเสียงเจือสะอื้น
“หลิ่วหง ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบหน้าฉันมาตลอด แต่พวกเราก็อยู่กองทัพก่อสร้างเดียวกัน เธอไม่จำเป็นต้องใส่ร้ายฉันแบบนี้ก็ได้!”
เรื่องที่ไม่มีหลักฐาน เธอจะยอมรับได้ยังไง?
ต่อให้มีหลักฐาน เธอก็ไม่มีวันยอมรับ!
ถ้าทุกคนรู้ว่าเธอแอบไปร้องเรียนคู่แข่ง ต่อไปพวกเขาจะมองเธอยังไง?
เธอยังต้องทำงานอยู่ที่นี่ต่อไปนะ
เห็นเธอทำท่าราวกับถูกกลั่นแกล้ง หลิ่วหงก็ขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม
เธอกระชากผ้าห่มแรง ๆ แล้วกลอกตา
“ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ ก็อย่าทำตั้งแต่แรก!”
ซ่งจืออวี๋ขมวดคิ้ว “หลิ่วหง อย่าทำเกินไปหน่อยเลย เสี่ยวเสวี่ยก็แย่พออยู่แล้ว ถ้าจะถามว่าใครเกลียดคนที่แอบไปร้องเรียนคนนั้นที่สุด ก็ต้องเป็นเสี่ยวเสวี่ยสิ! พูดออกมาแล้วเธอเชื่อตัวเองหรือเปล่า?”
ปกติจะอิจฉาเสี่ยวเสวี่ยก็ช่างเถอะ นี่มันเวลาไหนแล้วยังมาพูดซ้ำเติมอีก
ก่อนหน้านี้ทุกคนยังสามัคคีกันดีอยู่เลย
ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
“เธอแย่เหรอ? ถ้าแย่ก็เพราะทำตัวเองทั้งนั้น เกี่ยวอะไรกับคนอื่น? ทำผิดแล้วยังมาทำเป็นน้อยใจอีก?”
หลิ่วหงโต้กลับทันควัน ไม่คิดจะเอาใจอีกฝ่ายเลยสักนิด
“เมื่อวานเพิ่งกินข้าวเสร็จก็หายตัวไป กล้าพูดไหมว่าไม่ได้แอบไปร้องเรียน? ไม่แน่ว่าปุ๋ยในแปลงทดลองของหน่วยจัดสวนก็เป็นฝีมือหยางเสวี่ยด้วยซ้ำ!”