หญิงชราพูดอย่างมั่นใจ
“รอดูเถอะ สะใภ้บ้านไหนขี้อวดแบบนี้ กลับไปต้องโดนตีแน่!”
ไม่ดูบ้างเลยหรือว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง?
ไฟลนก้นอยู่แท้ ๆ ยังจะมาทำวางท่า
หลินหงเหมยพยักหน้า เห็นด้วยอย่างยิ่ง
เธอขยับเข้าไปกระซิบกับหญิงชรา
“ยายไม่รู้หรอก ผู้หญิงคนนี้อยู่บ้านตรงข้ามเยื้อง ๆ กับบ้านฉัน ปกติอยู่บ้านยังไม่ทำกับข้าวเลยสักมื้อ กินแต่โรงอาหารทุกวัน”
ขนาดทำกับข้าวยังขี้เกียจ แล้วจะหวังให้เธอปลูกพืชเป็นหรือไง?
ดูยังไงก็ไม่น่าเป็นคนปลูกพืชเป็น
แล้วยังกล้าพูดแบบนั้นอีก...
อยากเด่นจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?
คิดได้ดังนั้น หลินหงเหมยก็ยิ้มเยาะอย่างสะใจ
ปัญญาชนลงชนบทคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว สีหน้าแฝงแววเยาะเย้ย
“ยังไม่ต้องพูดถึงว่าปัญญาชนลงชนบทในกองทัพก่อสร้างของเราหลายคนเคยเรียนกับเจ้าหน้าที่เทคนิคมาแล้ว แค่สุ่มใครสักคนออกมาก็ยังเก่งกว่าคนที่ไม่รู้อะไรเลยไม่ใช่หรือ?”
“นั่นสิ! ดูจากหน้าตาแล้วคงยังอายุไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ อายุน้อยก็เรื่องหนึ่ง แต่ยังไม่มีความรู้เฉพาะทางอีก ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ให้มาอวดดี”
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน มุมปากหยางเสวี่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย
แววลำพองใจวาบผ่านดวงตา
เธอก้าวออกไปข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจเป็นพิเศษ
“ทุกคนอย่าเข้าใจผิดว่าเซิ่งเซี่ยไม่ดีเลยนะคะ เธอคงไม่ได้จงใจทำเป็นเก่งเพื่ออวดตัวหรอกค่ะ”
“ได้ยินมาว่าเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเกษตรและป่าไม้ สาขาป้องกันทะเลทรายได้ ถึงหลังจากนั้นจะไม่ได้เข้าเรียนแม้แต่วันเดียวด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่บางทีเธออาจชอบจนไปศึกษาด้วยตัวเองก็ได้นะคะ?”