เซิ่งเซี่ยพลันรู้สึกถึงบางอย่าง จึงลืมตาชุ่มฉ่ำขึ้นมาทันที ขนตายาวสั่นระริก
“คุณจับมือฉันทำไม?”
“กลัวอะไร ผมแค่จูบคุณเอง” ชายหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำ
ดูเหมือนเขาจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ลองดึงมือลงต่ออย่างระมัดระวัง
ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ฟู่ชางเย่คงไม่กล้าคิดเลย
แต่หลังจากจูบและใกล้ชิดกันมาหลายครั้ง เขาก็เริ่มรู้สึกว่าก้อนแป้งขาวของเขา...
อาจจะไม่รังเกียจก็ได้
ฉวยจังหวะที่ผิวกายแนบชิดกัน เขาจึงรวบรวมความกล้าดึงมือเธอลง
ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า
เตรียมพร้อมอยู่ตลอด หากเธอโกรธขึ้นมา เขาจะปล่อยเธอทันที
โชคดีที่เธอเพียงขัดขืนเบา ๆ
ท่าทางนั้นเป็นเพราะเขิน ไม่ใช่เพราะโกรธ
ฝ่ามือของเธอนุ่ม แห้ง และอบอุ่น
ขยับลงตามแรงมือเขา
แต่ดูเหมือนเธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร สีหน้าจึงเจือความลังเลเล็กน้อย
ดวงตาของฟู่ชางเย่แดงก่ำ
เขาปลอบเธอด้วยเสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง
“เมียจ๋า อย่ากลัว แค่ลูบเบา ๆ เอง...”
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้สัมผัสประสบการณ์แบบนี้
ก้อนแป้งขาวของเขาอ่อนโยนไปทั้งตัว
ราวกับเห็นผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาเป็นของล้ำค่าหายาก แล้วทะนุถนอมอย่างใส่ใจที่สุด
ต่อมา ความสุขแสนงดงามนั้นทำให้เขาราวกับลอยขึ้นไปบนฟ้า
บ้าเอ๊ย!
แค่เท่านี้ก็...ถ้าได้ทำจริง ๆ ล่ะก็...
......
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
เซิ่งเซี่ยถูกเขาจูบจนมึนงงไปหมด
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
แววตานั้นไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด กลับดูออดอ้อนเสียจนเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่กำลังขู่ฟ่อ