หลังซื้อของเสร็จ ฟู่ชางเย่เหลือบมองกองสัมภาระ แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
ของเยอะเกินไปแล้ว
ถ้าหอบกลับไปโต้ง ๆ แบบนี้...
ตัวเขาเองไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครกล้าพูดจาเหลวไหลต่อหน้าเขา
แต่คนอื่นคงอิจฉาจนตาร้อน แล้วพาลหาเรื่องก้อนแป้งขาวของเขาแน่
คิดได้อย่างนั้น เขาก็หันไปส่งของเหล่านั้นกลับไปทันที
เมื่อเห็นว่าของมากมายถูกส่งกลับไปบ้านคุณลุงทั้งหมด เซิ่งเซี่ยก็แปลกใจ “ของพวกนี้จะส่งกลับไปหมดเลยเหรอ?”
ในนี้มีนมมอลต์สองกระป๋อง ผ้าห่มผ้าเช็ดตัวลายดอกไม้สองผืน ผ้าฝ้ายลายดอกไม้ยาว 1.2 จั้ง น้ำตาลทรายขาว 1 ชั่ง ผลไม้อบแห้ง 1 ชั่ง ผลิตภัณฑ์นม 1 ชั่ง และน้ำตาลก้อนสีขาว 2 ชั่ง
ยังมีของขึ้นชื่อท้องถิ่นอีกหลายอย่าง
อย่างลูกเกด แอปริคอตแห้ง พุทราทรายอบแห้ง และขนมกินเล่นอื่น ๆ ที่หาซื้อได้ยากในแผ่นดินตอนใน
ฟู่ชางเย่มองดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของเธอ ก่อนตอบเสียงทุ้มต่ำ “ใช่สิ ผมกลับไปไม่ได้ ปล่อยให้คุณกลับไปคนเดียวก็ลำบากหน่อย ของพวกนี้ส่งกลับไปก่อน พอผมได้ลาพักแล้วจะพาคุณกลับไปเยี่ยม”
หัวใจของเซิ่งเซี่ยอบอุ่นขึ้น เธอยิ้มจนหางตาโค้งแล้วพยักหน้า
“อืม ขอบคุณนะ ฟู่ชางเย่”
ฟู่ชางเย่โน้มตัวเข้ามาใกล้กะทันหัน แล้วกระซิบเสียงเบา “ถ้ายังขอบคุณอีก ผมจะจูบจนปากคุณบวมเลย”
ได้ยินอย่างนั้น หัวใจของเซิ่งเซี่ยก็สะดุดวูบ
พอนึกถึงจูบดูดดื่มเมื่อคืน เธอก็ส่งสายตาค้อนให้ฟู่ชางเย่ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเขิน ๆ
เมื่อวานเธอนึกว่าเขาจะเริ่มทำเรื่องนั้นแล้ว...
ใครจะไปรู้ว่าเขากลับเหมือนไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เอาแต่คลอเคลียมือเธออยู่หลายครั้ง