ลืมตาขึ้นมา เซิ่งเซี่ยมองมิติส่วนตัวที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างจนกลมโต
นี่... ทำไมผักพวกนี้ถึงยิ่งปลูกยิ่งเยอะล่ะ?
“แปลงผักกว้างใหญ่จัง!”
เซิ่งเซี่ยเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างตื่นตะลึง
เธอจำได้แม่นว่า ตอนแรกมีต้นหอม ผักกาดหอม ผักโขม ผักกาดขาว และยี่หร่าอยู่ห้าชนิด แต่ละชนิดปลูกไว้ชนิดละ 5 ตารางเมตร
ส่วนผักอีก 15 ชนิดที่เหลือ ปลูกไว้ชนิดละต้น
หลังจากนั้นก็เพิ่มการปลูกอีกแค่ครั้งเดียว
เธอไม่ได้คิดจะเอาผักไปขายในตลาดมืด จึงไม่ได้ปลูกเพิ่มมากนัก
แต่ตอนนี้กลับเขียวชอุ่มแผ่ขยายออกไปเป็นบริเวณกว้าง
กว้างมากจริง ๆ
กะด้วยสายตาแล้วน่าจะมีพื้นที่ราวครึ่งไร่
ต้นไม้ผลข้าง ๆ ก็โตขึ้นมากเช่นกัน แต่ยังไม่ออกดอกออกผล เพียงแตกกิ่งก้านออกมาเยอะเท่านั้น
เขียวชอุ่มไปทั่ว เปี่ยมด้วยพลังชีวิต
พืชทุกชนิดในมิติส่วนตัวเติบโตได้ดีมาก
ต้นมะเขือเทศโตจนกลายเป็นไม้ยืนต้น กิ่งก้านเต็มไปด้วยผลสีแดงสด
เถาแตงกวาพันอยู่บน “ต้น” มะเขือม่วง สีเขียวมรกตกับสีม่วงประสานกัน กลายเป็นภาพที่งดงามและเปี่ยมชีวิตชีวา
เซิ่งเซี่ยเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
เธอพบว่าไม่ใช่มิติส่วนตัวปลูกพืชให้เองโดยอัตโนมัติ แต่เป็นผลที่สุกแล้วร่วงลงพื้น จากนั้นก็หยั่งรากและงอกขึ้นมาใหม่
โชคดีที่ถึงผักบางชนิดจะโตจนกลายเป็นต้นไม้เล็ก ๆ แต่ผลที่ออกมาก็ยังมีขนาดไม่ต่างจากปกติ สามารถนำออกไปกินได้
เธอรีบเก็บผักทั้งหมดไปใส่ไว้ในห้องเก็บของ
เก็บผักเสร็จแล้ว เซิ่งเซี่ยก็หยิบจอบขึ้นมา ถอนต้นกล้าที่ขึ้นแน่นเกินไปออกบ้าง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชินกับการทำแปลงหญ้าเป็นช่องหรือเปล่า เธอชอบให้แปลงผักเป็นระเบียบเรียบร้อย