เซิ่งเซี่ยรับชามมา ยิ้มหวานให้เขา
“ขอบคุณนะ มากินด้วยกันเถอะ”
พูดจบเธอก็รีบไปล้างมือ แล้วนั่งลงบนม้านั่ง ก่อนหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิมอย่างอดใจไม่ไหว
รสชาติอร่อยจริง ๆ ด้วย
เปลือกนอกหอมกรอบ มันหมูละลายซึมเข้าไปในเนื้อแดง เคี้ยวแล้วแห้งนิดหน่อย แต่ก็อร่อยมาก
เค็มไปหน่อย กินสักพักก็เลี่ยนแล้ว
เซิ่งเซี่ยเงยหน้าขึ้น ถึงเพิ่งสังเกตว่าฟู่ชางเย่ซึ่งปกติกินข้าวเร็วมาก กลับใช้เวลากับเนื้อชิ้นเดียวอยู่นานขนาดนี้
ริมฝีปากเธอขยับนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
เธอยิ้มจนดวงตาโค้ง “ฉันอิ่มแล้ว”
ฟู่ชางเย่ก้มมองเนื้อย่างในชามที่แทบไม่ได้พร่องลงไป พลันเริ่มสงสัยฝีมือย่างเนื้อของตัวเองเป็นครั้งแรก
“ไม่ชอบเหรอ?”
“เปล่า อร่อยมากเลย แค่กินเนื้อเยอะแล้วเลี่ยน”
กินเนื้อเยอะแล้วเลี่ยนงั้นเหรอ?
แปลกดีแฮะ
ฟู่ชางเย่เลิกคิ้ว โน้มตัวรับชามไป แล้วส่งกระติกน้ำทหารที่เปิดฝาแล้วให้เธอ
“เอ้า ดื่มสักสองอึก จะได้หายเลี่ยน”
เซิ่งเซี่ยยิ้มตาหยี รับมาแล้วดื่มไปอึกหนึ่ง
“รีบดื่มให้หมด ดื่มเสร็จแล้วจะพาไปกินข้าวที่โรงอาหาร” ฟู่ชางเย่ยกมือดันกระติกน้ำในมือเธอเบา ๆ
เธอดื่มเสร็จวางกระติกลง ทว่าจู่ ๆ ชายหนุ่มก็โน้มเข้ามาใกล้ ใช้นิ้วบีบคางเธอ แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านถูคราบมันกับหยดน้ำตรงมุมปากให้
เซิ่งเซี่ย: “???”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวตรงริมฝีปาก เธอก็ยังตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่เงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ
ฟู่ชางเย่ชักมือกลับ เอานิ้วหัวแม่มือเมื่อครู่แตะริมฝีปากแล้วเลียเบา ๆ รอยยิ้มของเขาทั้งดุดันทั้งกร้าว