“หรือฉันนั่งข้างหน้าดีกว่าไหม?”
เซิ่งเซี่ยกอดเอวสอบแน่นของเขาไว้ สีหน้าอึดอัดใจพลางถามอย่างหยั่งเชิง
ฟู่ชางเย่เองก็คิดว่าให้เธอนั่งข้างหน้าน่าจะเหมาะกว่า
ทั้งสองจึงสลับตำแหน่งกัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เซิ่งเซี่ยเริ่มรู้สึกถึงตัวตนที่ด้านหลังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
กล้ามเนื้อมัดใหญ่ แผงอกแน่นแข็งแรง แถมยังมีความรู้สึกถึงความเป็นชายที่กำลังตื่นตัว
เธอไม่มีประสบการณ์จริง แต่คลิปหนุ่มหล่อในแอปก็เห็นมาไม่น้อย
ทุกครั้งที่เลื่อนเจอ เธอก็มักจะดู
แต่ตอนดูกลับไม่เคยรู้สึกแปลก ๆ เลย
อย่างมากก็แค่ชมว่าเขาฝึกมาได้ดีทีเดียว
บางทีพอเปลี่ยนมุมมอง สิ่งที่นึกเชื่อมโยงไปถึงก็ไม่เหมือนเดิม
เห็นหนุ่มหล่อหุ่นดี เธอก็แค่มองด้วยสายตาชื่นชม แล้วชมว่าเขาหล่อจริง ๆ
แต่พอเป็นสามีที่หุ่นดี กล้ามเนื้อแน่นสวยงาม เธอกลับควบคุมความคิดตัวเองแทบไม่อยู่
อย่างเช่นเรื่องระหว่างชายหญิงนั่นแหละ
สำหรับเซิ่งเซี่ยที่มีแต่ทฤษฎีแต่ไม่เคยลงสนามจริง จู่ ๆ ก็รู้สึกทั้งคาดหวังและเขินอายขึ้นมา
ยิ่งตอนนี้ทั้งคู่ยังนั่งอยู่บนหลังม้าอีก...
ด้านหลังของเธอ...
ความคิดของเซิ่งเซี่ยเริ่มฟุ้งซ่าน ใบหน้าร้อนผ่าว ร่างกายก็อ่อนระทวยเล็กน้อย
ความปรารถนาจาง ๆ พลันเอ่อขึ้นในกาย
...ปรารถนาในเรื่องที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
พอรู้ตัวว่าตัวเองเป็นแบบนี้ เซิ่งเซี่ยก็จับแขนฟู่ชางเย่แน่น พลางพูดอย่างทั้งอับอายทั้งโมโหว่า
“ฟู่ชางเย่ คุณช่วยระวังหน่อยได้ไหม!”
ความร้อนผ่าวพลุ่งพล่านขึ้นจากท้องน้อยของฟู่ชางเย่ไม่ขาดสาย ยามเธอบีบแขนเขาแรง ๆ หนังศีรษะของเขาก็ชาวาบไปหมด