เซิ่งเซี่ยยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฟู่ชางเย่ก็ก้มลงจูบปิดริมฝีปากเธอเสียแล้ว
เซิ่งเซี่ยอ้าปากเตรียมจะพูด แต่กลับถูกจูบจนพูดไม่ออก กลายเป็นเปิดทางให้เขาเสียอย่างนั้น...
เขาจู่โจมอย่างดุดัน รุกไล้ช่วงชิงริมฝีปากแดงนุ่มของเธอ จูบอย่างตั้งอกตั้งใจ
ทั้งดุดันและเถื่อนร้าย
เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
เซิ่งเซี่ยทำท่าจะดิ้นหนี แต่ฟู่ชางเย่กลับแนบชิดเข้ามา
จับมือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ
แยกขาเธอออก ก่อนเบียดกายเข้ามากดเธอลงบนเตียงเตา
เมื่อเซิ่งเซี่ยรู้ตัวว่าท่านี้ชวนให้คิดไปไกลแค่ไหน...
“ปล่อยฉันลุกก่อน เดี๋ยวต้องนั่งรถแล้วนะ”
“ฉันไม่อยากให้เธอไปเลย” ฟู่ชางเย่พูดพลางก้มหน้าซุกลงกับอกเธอ ถูไถอยู่สองสามที “นุ่มชะมัด!”
“อ๊ะ! รีบลุกเดี๋ยวนี้นะ ห้ามจูบ!” เซิ่งเซี่ยหน้าแดง ผลักเขาออกอย่างลนลาน แววตาสับสน เสียงสั่นเครือ “รีบลุกสิ!”
“เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งรีบ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอถอดของนั่นออกแล้ว?” ฟู่ชางเย่ถูไถอยู่สองครั้ง ก่อนยันตัวขึ้น ขายาวพลิกข้ามแล้วนั่งลงริมเตียง
ปากพูดอย่างนั้น แต่มุมปากเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เพราะสนิทสนมกับฟู่ชางเย่ถึงขั้นนั้นแล้ว เซิ่งเซี่ยจึงไม่ได้ระแวดระวังหรือหวาดกลัวเขามากเหมือนก่อน
แต่เพิ่งตื่นนอนก็ถูกจูบจนแทบหมดแรง พอจะพูดต่อก็... ใครจะไปรู้ว่าไอ้คนหน้าด้านนี่จะทำแบบนี้...
เซิ่งเซี่ยรู้สึกว่าใบหน้าตัวเองแดงไปหมด
มันช่างเร้าใจเกินไปแล้ว
ถึงเธอจะชอบผู้ชายหุ่นดีมาก แต่ก็แค่แอบดูในอินเทอร์เน็ตตอนดึก ๆ ที่ไม่มีใครเห็นเท่านั้น
คนซื่อ ๆ หัวโบราณอย่างเธอ ทนต่อสิ่งยั่วยวนแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ