เซิ่งเซี่ยขึ้นรถไปพร้อมกับเซียวอ้ายกั๋ว เพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ
ตลอดทางทั้งสองคุยกันแค่ตอนกินข้าว นอกนั้นต่างคนต่างพักผ่อนเงียบ ๆ
พอเข้าเมืองก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว
แต่ที่นี่มืดช้า เวลานี้แสงก็แค่สลัวลงเล็กน้อยเท่านั้น
อากาศในมิติส่วนตัวค่อย ๆ เย็นลง
เซิ่งเซี่ยหยิบเสื้อคลุมบาง ๆ ในกระเป๋าออกมาสวม
จากนั้นจึงไปโรงแรมรับรองพร้อมกับเซียวอ้ายกั๋ว
เซียวอ้ายกั๋วมีน้ำใจมาก คอยวิ่งวุ่นช่วยจัดการเรื่องที่พักให้เธอ ส่วนตัวเองก็หันไปพักที่โรงแรมรับรองอีกแห่ง
ก่อนจากไป เขากำชับเธอเป็นพิเศษว่า
“น้องสะใภ้ ระวังตัวด้วยนะ พี่จะไปจัดการเรื่องที่พักก่อน ได้ยินเหล่าฟู่บอกว่าพรุ่งนี้รถไฟของเธอออกเก้าโมงเช้า เดี๋ยวพี่ไปส่งที่สถานีรถไฟนะ”
พูดจบ เขาก็หันไปกำชับพนักงานตรงเคาน์เตอร์อีกสองสามคำ ก่อนจะรีบหลบออกไปเหมือนกลัวคนเข้าใจผิด
เซิ่งเซี่ยกล่าวขอบคุณแล้วเดินขึ้นชั้นสอง
เมื่อกลับถึงห้อง เธอจัดข้าวของเล็กน้อย ก่อนเข้าไปเก็บผักในมิติส่วนตัว
มองผักกองโตแล้วก็อดหนักใจไม่ได้
หรือจะลองไปดูที่ตลาดมืดดีนะ?
เผื่อจะขายผักได้บ้าง ถ้าหาซื้อลูกไก่หรืออะไรทำนองนั้นได้ด้วยก็คงดี
ผักพวกนี้ใช้เป็นอาหารไก่ได้พอดี
เธอมองเวลา ยังเหลืออีกสองชั่วโมงครึ่งก่อนโรงแรมรับรองจะปิดประตูตอนกลางคืน
จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็ออกจากห้อง
เพิ่งเดินออกมาก็ได้ยินหญิงชราสองคนคุยกัน
“วันนี้เธอเอาอะไรไปขาย ทำไมถึงถือกระจาดใบเล็กขนาดนี้ล่ะ?”
หญิงชราอีกคนหัวเราะคิกคัก พลางลดเสียงลง
“วันนี้ไม่ได้เอาของไปขายหรอก ได้ยินว่าวันนี้มีน้ำตาลแดง ลูกสาวฉันอยู่ไฟ ฉันเลยจะซื้อสัก 50 กรัม เดี๋ยวจะเอาไปเยี่ยมเธอ...”