เป็นงูพิษจงเจี้ย!
ลำตัวสีเหลืองดิน หัวมีขอบสีขาวและลายคิ้วสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ ด้านหลังมีจุดกลมสีเข้มเรียงเป็นคู่เชื่อมต่อกันเป็นแถบขวาง เกล็ดหยาบ
เป็นหนึ่งในงูที่อันตรายที่สุดในทะเลทราย!
หน้าร้อนมีแมลงและงูชุกชุม ปกติเซิ่งเซี่ยจึงระมัดระวังป้องกันตัวอย่างมาก
โดยเฉพาะหลังจากฟู่ชางเย่จากไป เธอยิ่งเพิ่มความระวังขึ้นอีกหลายเท่า
ประตูหน้าต่างปิดสนิททุกบาน
มีเพียงหน้าต่างบานเดียวที่ติดมุ้งลวด เปิดแง้มไว้เล็กน้อยเพื่อระบายอากาศ
ตอนนี้เซิ่งเซี่ยเสียใจแทบตาย
รู้อย่างนี้เธอไม่เปิดหน้าต่างระบายอากาศหรอก!
คงเข้ามาทางมุ้งลวดนั่นแน่...
ก่อนนอนเธอจุดยากันยุงไว้แล้ว มุ้งจึงถูกคล้องไว้ลวก ๆ มีช่องว่างขนาดใหญ่ตรงขอบเตียงเตา
เธอเข้าไปในมิติส่วนตัวได้ก็จริง แต่ถ้าเข้าไปแล้วจะมองไม่เห็นข้างนอก แล้วถ้าพอออกมาเจองูอยู่บนเตียงเตาล่ะ?
แค่คิดก็ขนลุกซู่แล้ว
มือของเซิ่งเซี่ยเผลอกำผ้าห่มผืนบางแน่นขึ้น
“ฟ่อ ๆ...”
งูชูครึ่งตัวด้านบนขึ้นอย่างฉับพลัน ลำตัวเกร็งเป็นรูปตัวเอส
หัวสามเหลี่ยมจ้องข้อมือของเซิ่งเซี่ยเขม็ง
มันส่ายหัวไปมา คอยปรับมุมเพื่อจับจ้องเธออย่างไม่วางตา
เซิ่งเซี่ยตกใจจนรูม่านตาหดวูบ
หนังศีรษะชาวาบ
เธอโยนผ้าห่มออกไปโดยไม่รู้ตัว พร้อมส่งเสียงกรีดร้องแหลมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“อ๊า——”
ทันทีที่ผ้าห่มถูกโยนออกไป งูพิษจงเจี้ยก็เลื้อยพรวดเข้ามา ฉกวืดไปข้างหน้า อ้าปากเผยเขี้ยวพิษเรียวแหลม
หางของมันสั่นอย่างรวดเร็ว
เสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงแสบแก้วหู
เมื่อสายตาทั้งสี่สบกัน เซิ่งเซี่ยก็ขวัญหนีดีฝ่อในพริบตา