เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางเสวี่ยก็กำมือแน่น
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เธอก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา
ความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้แบบนั้นกลับมาอีกแล้ว
เธอรู้สึกสับสนอยู่ในใจ
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังคงบริสุทธิ์และอ่อนโยน
“แบบนี้จะได้ผลจริงเหรอคะ? ฉันกลัวว่าพอทุกคนตั้งความหวังกันแล้ว สุดท้ายต้นกล้าจะเหี่ยวเฉาตายหมด”
พอพูดจบ แววตาของทุกคนก็เริ่มลังเล
ซ่งจืออวี๋มองหยางเสวี่ยอย่างขัดใจที่อีกฝ่ายไม่รู้จักเอาตัวรอด
ทำไมถึงได้ซื่อขนาดนี้นะ?
คนอื่นรังแกเธอแท้ ๆ แต่เธอยังช่วยพูดแทนอีก
ถ้าเป็นเธอ คงให้เซิ่งเซี่ยลองทำดูไปแล้ว
ถึงตอนนั้นถ้าทำพลาดขึ้นมา ก็จะได้ขายหน้าครั้งใหญ่
คอยดูสิว่าเธอยังจะกล้าวางท่าอีกไหม!
แต่เรื่องจะทำแปลงทดลองหรือไม่นั้น ไม่ใช่แค่คำยุยงส่งเดชของคนอื่นสองสามคำแล้วจะทำให้จ้าวไคซานเปลี่ยนใจได้
เขาฟังคำพูดเป็นเหตุเป็นผลของเซิ่งเซี่ย
พอมองท่าทางสุขุมของเธอแล้ว
ก็อดอยากลองวิธีที่เธอเสนอไม่ได้
การปลูกต้นไม้ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ต้องลองทำไปพร้อมกับปรับปรุงไป
จะยึดติดอยู่กับวิธีเดิมตลอดไปไม่ได้
ตอนแรกเขายังกังวลอยู่ แต่พอได้ฟังข้อเสนอของเซิ่งเซี่ย แววตาก็พลันสว่างวาบ
เขามองเซิ่งเซี่ยด้วยสีหน้าพอใจ ก่อนพูดเสียงดังฟังชัดว่า
“ได้ เอาตามนี้แหละ”
“แบ่งที่ตรงนั้นให้เซิ่งเซี่ยดูแล ส่วนที่อื่นก็ทำตามวิธีเดิม ทุกคนเหนื่อยกันหน่อยนะ พวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน รีบปลูกต้นกล้าเพิ่มให้เสร็จ!”
หลินหงเหมยยิ้มเยาะอย่างสะใจ
ความสุขในดวงตาแทบจะปิดไม่มิด
ตอนนี้เธอได้แต่หวังว่าพายุทรายระลอกหน้าจะมาเร็ว ๆ
ยิ่งเป็นพายุใหญ่ยิ่งดี!
เรื่องเล็ก ๆ นี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนหยิบเครื่องมือขึ้นมา แล้วเริ่มทำงานกันอย่างตั้งใจ