ฟู่ชางเย่ยกเนื้อตุ๋นออกมา พลางเหลือบตามองทุกคนแวบหนึ่ง รอยยิ้มดูเจ้าเล่ห์กวนประสาท
「ไม่เข้ามานั่ง ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูทำไม？」
สิ้นเสียง จ้าวต้าเฉิงกับเซียวอ้ายกั๋วก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ก่อนช่วยกันย้ายอ่างที่ฟู่ชางเย่วางลงไปไว้กลางโต๊ะ
กลิ่นหอมเข้มข้นทำให้ทุกคนเคลิบเคลิ้ม
พากันสูดจมูก กลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ
「หอมจริง ๆ ฝีมือพี่สะใภ้ดีเกินไปแล้ว！」
「แค่ได้กลิ่น ฉันก็กินหมั่นโถวลูกโตได้ตั้งสามลูก！」
ตอนนั้นเอง จ้าวต้าเฉิงก็หันไปมองอย่างสงสัย
เขาอยากเห็นภรรยาของผู้กองฟู่ในตำนานว่าจะหน้าตาเป็นอย่างไร
ครัวอยู่ติดกับห้องโถงใหญ่ มีเงาคนสามคนกำลังวุ่นอยู่ด้านใน เขารู้จักพี่สะใภ้สองคน ส่วนคนที่หันข้างให้ประตูและกำลังผัดกับข้าวอยู่ คงเป็นภรรยาของผู้บังคับกองร้อย
แค่ได้เห็นเพียงแวบเดียว จ้าวต้าเฉิงก็อ้าปากค้าง
ขาว...พี่สะใภ้ขาวมาก！
ทำไมถึงมีคนขาวขนาดนี้ได้ด้วย？
ราวกับเปล่งแสงออกมาได้อย่างนั้น
ผิวก็ดีมาก ขนตายาวเชียว สันจมูกโด่งสวย
แถมยังให้ความรู้สึกพิเศษอย่างบอกไม่ถูก
ถ้าเขาอยู่ในยุคปัจจุบัน คงรู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เรียกว่า สวยจนอยู่กันคนละระดับ
ตอนนั้นเอง เธอผัดกับข้าวเสร็จแล้วหันกลับมา
เพื่อให้ทำอาหารสะดวก เซิ่งเซี่ยรวบผมหางม้าต่ำ เผยใบหน้าทั้งหมดออกมา
ดวงตาหงส์งามใสเป็นประกาย ผิวขาวราวเครื่องกระเบื้องเจือสีแดงระเรื่ออย่างสุขภาพดี มีเหงื่อเม็ดเล็กเกาะอยู่ที่หน้าผากและปลายจมูก แวววาวใสราวไข่มุกเม็ดจิ๋ว