“โอ๊ยแม่เจ้า! เมื่อก่อนฉันกินอะไรเข้าไปเนี่ย เหมือนกินอาหารหมูเลย! อร่อยเกินไปแล้ว ลิ้นแทบจะกลืนลงไปด้วยแน่ะ!”
จ้าวต้าเฉิงตาเป็นประกาย พูดชมไม่ขาดปาก
เขาไม่ได้พูดเอาใจ คำชมเหล่านั้นไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย
ทุกคำล้วนมาจากใจ!
มันฝรั่งตุ๋นเนื้อนุ่มเปื่อย หอมเข้มข้น
มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดกรอบสดชื่น
ผักกาดขาวเปรี้ยวเผ็ดทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด กินแล้วสะใจสุด ๆ
ไข่ผัดพริกหยวกหอมอร่อย กินกับข้าวได้ดี
แตงกวาคลุกเย็น ๆ สดชื่น ไม่เลี่ยน แถมยังเรียกน้ำย่อย
เต้าหู้แห้งพะโล้หอมเข้มข้น ยิ่งเคี้ยวยิ่งหนึบ!
ทุกจานอร่อยราวกับอาหารทิพย์ อร่อยจนหยุดกินไม่ได้
อาหารแต่ละจานให้มาเยอะมาก ทั้งยังใส่ใจทำแตงกวาคลุกที่ใส่พริกน้อยให้เด็ก ๆ โดยเฉพาะ และไข่ผัดต้นหอมอีกจาน
ทุกคนกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ
พอกินเผ็ดก็จิบบ๊วยเปรี้ยวหวานเย็นชื่นใจตาม
ต่อให้เป็นเซียนก็ไม่ยอมแลกแน่!
พี่สะใภ้ทั้งสองก็ไม่เกรงใจ ตอนช่วยทำอาหารก็หิวจนแทบอดใจไม่ไหว พอถึงตอนนี้เลยกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ชมไม่ขาดปาก
ปกติพวกทหารกินข้าวกันเร็วมาก แต่พอมีผู้หญิงกับเด็กนั่งร่วมโต๊ะ พวกเขาก็พร้อมใจกันชะลอฝีมือลง ถึงอย่างนั้นก็ยังกินเร็วเหลือเชื่ออยู่ดี
อาหารฝีมือเซิ่งเซี่ยอร่อยเกินไป
หมั่นโถวธัญพืชรวมหมดไปหนึ่งกะละมังอย่างรวดเร็ว
เห็นดังนั้น ฟู่ชางเย่ก็หัวเราะร่าแล้วเติมให้อีกกะละมัง
“กินกันให้เต็มที่ ฝีมือเมียฉันดีขนาดนี้ พวกนายคงได้กินแค่มื้อนี้แหละ!”
เซิ่งเซี่ยเห็นแล้วก็ยิ้มค้อนเขา
สายตาเพียงแวบเดียวแทบทำให้ฟู่ชางเย่หลงจนวิญญาณหลุดจากร่าง