ยามบ่ายของถาเฉิงเป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของวัน
แต่ด้านนอกยังมีผู้คนอยู่ไม่น้อย
ไม่ต้องพูดถึงพวกปัญญาชนลงชนบทที่มาปลูกต้นไม้ บนเนินเขามีพุ่มซีบัคธอร์นขึ้นเต็มไปหมด คนที่มาเก็บผลจึงมีไม่น้อย
มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่
รวมถึงชาวบ้านละแวกใกล้เคียง
คึกคักเป็นพิเศษ
เซิ่งเซี่ยมองผลลูกเล็กสีส้มอมเหลืองแล้วรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับได้ย้อนกลับไปตอนที่เคยตามเพื่อนร่วมชั้นกับอาจารย์ไปปลูกต้นไม้และเรียนรู้ในทะเลทราย
ดวงตาคู่สวยของเธอโค้งขึ้นอย่างอ่อนโยน เธอระวังไม่ให้โดนหนาม เด็ดผลมาสองสามลูก เช็ดแล้วหย่อนเข้าปาก
รสเปรี้ยวจี๊ดทำให้เธอขมวดคิ้ว
จางเจวียนเห็นแล้วหัวเราะ “ซีบัคธอร์นเรียกอีกอย่างว่าผลหนามเปรี้ยว เป็นของขึ้นชื่อของที่นี่ กินครั้งแรกอาจไม่ชิน เก็บกลับไปกวนเป็นแยมซีบัคธอร์นได้ เอาไปกินกับหมัวโถวหรือชงน้ำดื่มก็อร่อยทั้งนั้น!”
บ้านที่มีฐานะหน่อยยังเอาไปดองกับน้ำตาลแดง เก็บไว้กินเล่นตอนฤดูหนาวได้ด้วย
“เธอค่อย ๆ เก็บนะ ฉันเก็บเร็ว เดี๋ยวแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง” จางเจวียนชินกับการทำงานหนัก แม้ท้องโตแล้วก็ยังคล่องแคล่วไปเสียทุกอย่าง
เซิ่งเซี่ยยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ พี่สะใภ้ ฉันเก็บไม่ช้าหรอก”
พี่สะใภ้จางกำลังตั้งครรภ์ จะให้เธอเหนื่อยเพิ่มได้ยังไง
เซิ่งเซี่ยเงยหน้ามองออกไปไกล
เมื่อเห็นพวกปัญญาชนลงชนบทที่กำลังทำแปลงหญ้าเป็นช่อง ๆ อยู่ไม่ไกล แววตาของเธอก็เผยความคุ้นเคยและความใฝ่ฝันขึ้นมา
สักวันหนึ่ง เธอจะปลูกโอเอซิสขึ้นกลางทะเลทรายให้ได้
แดดแผดเผาจนสายตาของเซิ่งเซี่ยเริ่มพร่ามัว
ร่างเดิมผอมแห้งและสุขภาพไม่ดี หลังจากเธอทะลุมิติมาแล้วได้ดื่มน้ำพุวิญญาณ ร่างกายก็แข็งแรงราวกับวัว แต่ตอนนี้ก็ยังทนแดดไม่ไหวอยู่ดี