เซิ่งเซี่ยกำลังจะพูด แต่ผู้บังคับกองพันตู้ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
น้ำเสียงเรียบเฉย สงบนิ่ง ราวกับกำลังถามเรื่องทั่วไป
“สหายเซิ่งเซี่ย ที่หยางเสวี่ยพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?
เธอขุดโหร่งต้าอวิ๋นจากป่ามา แล้วแอบเก็บไว้ แถมยังขุดดินไปปลูกต้นไม้ด้วยหรือ?”
ถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “เรื่องแอบเก็บไว้เป็นเรื่องเล็ก แต่การขุดดินบริเวณรากต้นไม้เป็นจำนวนมากโดยพลการเป็นเรื่องใหญ่! กองร้อยของเรามีกฎชัดเจน ห้ามเก็บดินบริเวณรากโหร่งต้าอวิ๋นเป็นจำนวนมาก การขุดมากเกินไปจะทำลายพืชป่า เธอรู้หรือเปล่า!”
พอได้ยินเช่นนั้น คนรอบข้างบางคนก็เบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย
แอบเก็บโหร่งต้าอวิ๋นไว้ยังเป็นเรื่องเล็กอีกหรือ?
เงินที่ขายได้กินอิ่มไปตั้งหลายเดือนเลยนะ
ผู้บังคับกองพันคนนี้ช่างโง่จริง ๆ
หลินหงเหมยนึกถึงบ้านเซิ่งเซี่ยที่ได้กินเนื้อทุกวัน อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว จึงพูดออกมาตรง ๆ
“มิน่าล่ะ บ้านเธอมีคนรับเงินเดือนแค่คนเดียว แต่กลับได้กินเนื้อทุกวัน ที่แท้ก็เอาของส่วนรวมไปขายลับ ๆ นี่เอง! เธอนี่หน้าด้านจริง ๆ!”
เมื่อครู่แม่สามีของเธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแล้ว
สือโถวก็แค่เด็ดมะเขือเทศไปไม่กี่ลูก
ไม่ได้แตะต้องอย่างอื่นเลย
แต่กลับถูกเซิ่งเซี่ยรีดเงินไปตั้งหนึ่งหยวน!
นั่นมันหนึ่งหยวนเชียวนะ เอาไปซื้อเนื้อกินได้ตั้งหนึ่งสัปดาห์
หน้าด้านจริง ๆ!
ตอนนี้เธอหวังแค่ว่าเรื่องนี้จะบานปลาย ให้เซิ่งเซี่ยโดนลงโทษหนัก ๆ สักครั้ง
พอนึกถึงว่าเซิ่งเซี่ยโชคดีขุดโหร่งต้าอวิ๋นได้ เธอก็โมโหจนแทบกัดฟัน
ตอนเพิ่งย้ายมาอยู่กับกองทัพ เธอเคยได้ยินว่าชาวบ้านขุดโหร่งต้าอวิ๋นได้เป็นครั้งคราว เอาไปแลกเงินก็พอซื้อเสื้อผ้าให้ทุกคนในบ้านได้คนละชุด