หยางเสวี่ยยังพูดไม่ทันจบ ซ่งจืออวี๋ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว
เธอขมวดคิ้วแล้วก้าวไปขวางหน้าหยางเสวี่ย พยายามช่วยอธิบายแทน
“ผู้บังคับกองพันคะ เรื่องครั้งนี้เสี่ยวเสวี่ยอาจจะใจร้อนไปหน่อย แต่เธอก็มีเหตุผลของเธอ ไม่ได้มีเจตนาร้ายค่ะ”
“เสี่ยวเสวี่ยแค่อยากรู้ว่าเซิ่งเซี่ยแอบเก็บอะไรไว้ วิธีการอาจจะหุนหันไปบ้าง แต่เธอก็แค่อยากให้ทุกคนปลูกต้นไม้แล้วรอดมากขึ้นค่ะ”
พูดจบ เธอก็มองเซิ่งเซี่ยอย่างตำหนิ
จากนั้นก็คล้องแขนหยางเสวี่ย ท่าทางเหมือนจะออกหน้าปกป้องเธอ
“เสี่ยวเสวี่ย ไม่ต้องกลัวนะ ผู้บังคับกองพันของเรายุติธรรมที่สุดแล้ว สายตาของทุกคนก็เฉียบคมเหมือนกัน
มีเรื่องคับข้องใจอะไรก็พูดออกมาได้เลย รู้ว่าเซิ่งเซี่ยแอบเก็บอะไรไว้ก็พูดออกมาได้เลย”
พูดไปแล้ว เธอก็ถลึงตาใส่เซิ่งเซี่ยอย่างดุดันอีกครั้ง
อะไรกันเนี่ย
ในหัวมีแต่แผนร้าย!
ทุกคนก็อยู่กลุ่มเดียวกัน จะเห็นแก่ตัวเก็บของไว้คนเดียวได้ยังไง?
ครั้งก่อนก็แย่งเกียรติยศส่วนตัวเรื่องการปลูกต้นไม้ของเสี่ยวเสวี่ยไปแล้ว
เสี่ยวเสวี่ยพยายามแสดงไมตรีหลายครั้ง แต่ก็ถูกเซิ่งเซี่ยสวนกลับทุกครั้ง
ทั้งที่เสี่ยวเสวี่ยเป็นคนดีขนาดนั้น ไม่ถือสาที่เซิ่งเซี่ยจงใจทำแบบนั้นเลย แล้วผลเป็นยังไงล่ะ?
ผลก็คือตอนนี้เซิ่งเซี่ยยังมีหน้ามาแอบเก็บของไว้อีก!
ยังคิดจะทำลายชื่อเสียงของเสี่ยวเสวี่ยต่อหน้าคนมากมายด้วย
ถ้าเสี่ยวเสวี่ยอธิบายช้ากว่านี้อีกนิด ทุกคนคงเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว
เซิ่งเซี่ยคนนี้ ดูเผิน ๆ ไร้เดียงสาและว่าง่าย ไม่นึกเลยว่าจะคิดลึกขนาดนี้
พอเห็นซ่งจืออวี๋ ตัวจุดชนวนไร้สมองคนนี้ออกมายืนอีกครั้ง ผู้บังคับกองพันตู้ก็ปวดหัวขึ้นมาทันที