บทที่ 156 ดูสิว่าฉันจะไม่ฉวยโอกาสซัดหยางเสวี่ยให้จมดินได้ยังไง! ตู้ผู้บังคับกองพันถูกเซิ่งเซี่ยพูดจนเถียงไม่ออก
สีหน้าก็พลอยย่ำแย่ลง
ผู้คนที่ยืนมุงต่างพากันกระซิบกระซาบ
ทุกคนเข้าใจดีว่าการไม่มีเอกสารอนุญาตแล้วบุกค้นบ้าน ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ผิดระเบียบขององค์กร ไม่มีใครอยากให้วันหน้าบ้านตัวเองถูกคนอื่นบุกเข้ามาค้นข้าวของโดยไม่มีเหตุผล
ไม่ใช่เพื่อเซิ่งเซี่ย แต่เพื่อตัวเอง เรื่องนี้จะปล่อยให้เป็นแบบอย่างไม่ได้เด็ดขาด!
พอเห็นแม้แต่ตู้ผู้บังคับกองพันยังถูกพูดจนเถียงไม่ออก หยางเสวี่ยก็ร้อนใจ รีบพูดขึ้นว่า
“ผู้บังคับกองพัน! เธอซ่อนของไว้แน่ ๆ ถึงได้ยกกฎระเบียบมาเป็นข้ออ้าง ถ้าตอนนี้ไม่ค้น เดี๋ยวเธอก็ต้องย้ายของในบ้านหนีแน่ ถึงตอนนั้นก็ตรวจไม่เจอแล้ว!”
เซิ่งเซี่ยได้ยินแล้วก็มองหยางเสวี่ยอย่างเย็นชา “ถ้าฉันซ่อนอะไรไว้จริง ๆ จะยอมให้ค้นเสียตั้งแต่แรกก็ได้ ต่อให้พวกคุณหาไม่เจอ หลังก็ค้นไปก็เท่านั้น แต่จะปล่อยให้ละเมิดกฎระเบียบไม่ได้”
“อีกอย่าง เธอเป็นฝ่ายสะเดาะกุญแจ แอบเข้าบ้านฉันมาคุ้ยของ แถมยังขโมยเงินไปก่อน เรื่องนี้ยังไม่ได้สะสาง แล้วมีสิทธิ์อะไรมาสอบสวนฉันก่อน?”
พูดจบเธอก็ไม่แม้แต่จะมองหยางเสวี่ย หันไปหาตู้ผู้บังคับกองพันและชิงพูดก่อน
“ผู้บังคับกองพันตู้ ลูกน้องในกองพันของคุณบุกรุกบ้านคนอื่นและขโมยของ เงินในกล่องฉันหายไป 125 หยวน ขอให้คุณช่วยตัดสินให้หยางเสวี่ยคืนเงินให้ฉันด้วยค่ะ”
ในที่สุดก็จับจุดอ่อนของหยางเสวี่ยได้เสียที
ทั้งพยานหลักฐานก็พร้อมสรรพ เรียกได้ว่าทุกอย่างเป็นใจ
แน่นอนว่าต้องเหยียบซ้ำให้จมดิน!
ไม่ใช่แค่จะรีดเงินทั้งหมดที่หยางเสวี่ยมีอยู่ เธอยังจะทำให้หยางเสวี่ยเสียชื่อเสียงจนป่นปี้ ให้ประวัติมีมลทินติดตัวไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้เลื่อนตำแหน่งอีก