ตลอดทั้งวัน ฟู่ชางเย่ใช้สายตาจุมพิตเธอไปไม่รู้กี่ครั้ง
ตอนที่เซิ่งเซี่ยยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนทันที
น้ำหนักของเธอเพิ่งจะเกิน 50 กิโลกรัมไปนิดเดียว พออยู่ในมือเขาก็ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตา
“ฟู่ชางเย่ คุณจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ!”
ฟู่ชางเย่ประคองเอวอ่อนนุ่มของหญิงสาว ยกเธอขึ้นวางบนโต๊ะอย่างง่ายดาย ก่อนใช้สองมือยันขอบโต๊ะไว้
ร่างสูงใหญ่ของเขาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับกำแพง
กลิ่นอายฮอร์โมนเข้มข้นแผ่ซ่านเข้าจมูกเซิ่งเซี่ย
เขาโน้มใบหน้าโหดเหี้ยมที่ดูกร้าวเกรี้ยวเข้ามาใกล้ แล้วมองเธอ “เมียจ๋า วันนี้ถึงคิวจัดการเรื่องของสามีภรรยาแล้วหรือยัง?”
เซิ่งเซี่ยยกมือดันแขนแกร่งของเขา
แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“คุณหลบไปก่อนสิ นั่งแบบนี้ฉันกลัวนะ”
เธอดิ้นเบา ๆ เส้นผมสีดำสองสามปอยที่ไม่ยอมอยู่นิ่งไหลลงมาข้างแก้ม ปัดผ่านริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ
ราวกับการหยอกเย้าแผ่วเบาไร้เสียง
ให้ตายสิ!
ใครจะทนไหวกัน!
ฟู่ชางเย่ปรายตามองอีกฝ่าย ก่อนเลิกคิ้วถาม
“แล้วคุณชอบให้ทำตรงไหน?”
พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นขยี้ต้นคอแรง ๆ
แต่ยิ่งขยี้ทั่วทั้งร่างก็ยิ่งร้อนรุ่ม
มือของเซิ่งเซี่ยที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นเป็นหมัด
พอเอ่ยปาก เสียงของเธอก็สั่นน้อย ๆ ทั้งหวานทั้งนุ่ม “ฟู่ชางเย่ ฉัน...ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลย วันนี้ไม่ทำก่อนได้ไหม...”
พูดจบ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำราวกับแอปเปิลสุก
ติ่งหูพลอยแต้มสีชมพูจาง ๆ ไปด้วย
ลูกกระเดือกของฟู่ชางเย่ขยับขึ้นลง ลมหายใจหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย